هانتاویروس: راه های انتقال، علائم و پیشگیری از بیماری کشنده جوندگان

راه‌های انتقال و سرایت

میرادی با اشاره به مسیرهای انتقال ویروس، مهم‌ترین راه سرایت را استنشاق ذرات ویروسی معلق در هوای آلوده به ادرار، مدفوع یا بزاق جوندگان آلوده دانست. وی تأکید کرد که انتقال انسان به انسان در عفونت‌های هانتاویروسی نادر است، اما گونه آندس (Andes virus) در آمریکای جنوبی از این قاعده مستثنی است و موارد انتقال انسانی برای آن گزارش شده است. با این حال، برای سایر گونه‌ها، این نوع انتقال اهمیت همه‌گیرشناختی ندارد.

علائم بالینی و پیشرفت بیماری

معاون بهداشت دانشگاه در تشریح علائم بالینی هانتاویروس اظهار داشت که نشانه‌های اولیه در هر دو فرم ریوی و کلیوی بیماری مشابه بوده و شامل تب بالا، خستگی مفرط، درد عضلانی، سردرد، سرگیجه و لرز است.

• در سندرم ریوی، با پیشرفت بیماری، سرفه و تنگی نفس به دلیل تجمع مایع در ریه‌ها بروز می‌کند.
• در تب خونریزی‌دهنده کلیوی نیز ممکن است افت فشار خون، نشت عروقی و نارسایی حاد کلیه رخ دهد.

وی بر لزوم مراجعه فوری به مراکز درمانی در صورت مشاهده این علائم تأکید کرد.

توصیه‌های پیشگیرانه سازمان جهانی بهداشت

میرادی با استناد به توصیه‌های سازمان جهانی بهداشت، راهکارهای پیشگیری از ابتلا به هانتاویروس را بیان کرد:

• شهروندان باید از تماس مستقیم با جوندگان و فضولات آن‌ها خودداری کنند.
• با مسدودسازی شکاف‌ها و منافذ، از ورود این حیوانات به خانه، انبار و محل کار جلوگیری شود.
• هنگام تمیزکردن اماکن مشکوک به آلودگی، لازم است ابتدا درها و پنجره‌ها برای تهویه مناسب باز شوند.
• سپس با استفاده از محلول ضدعفونی‌کننده استاندارد و با پوشیدن دستکش و ماسک، اقدام به نظافت شود.

فقدان واکسن و اهمیت پیشگیری

در پایان، میرادی یادآور شد که در حال حاضر هیچ واکسنی برای هانتاویروس وجود ندارد و درمان‌های موجود عمدتاً حمایتی هستند. بنابراین، بهترین راه مقابله با این ویروس، رعایت دقیق اصول پیشگیری و بهداشت محیط است.