سینما در برزخ انتظار؛ ضرورت بازتعریف سیاست‌های حمایتی

بحران در اکوسیستم سینمای ایران

سینمای ایران در حال حاضر در وضعیتی قرار دارد که می‌توان آن را «حیات نیمه‌فعال در فضای مبهم» توصیف کرد. این شرایط نه به معنای توقف کامل چرخه تولید و اکران است و نه نشانه‌ای از بازگشت رونق به گیشه‌ها محسوب می‌شود. بحران کنونی، پیوندی عمیق با شرایط عمومی جامعه، وضعیت اقتصادی و روان اجتماعی دارد.

تضعیف تدریجی زنجیره ارزش سینما

کاهش فروش بلیت تنها نوک کوه یخ است؛ مسئله اصلی، تضعیف تدریجی کل اکوسیستم سینما از تولید تا سالن‌داری است. محافظه‌کاری در تولید، تنوع و جسارت محتوایی را کاهش داده و این چرخه معیوب، در نهایت به فرسایش سرمایه فرهنگی منجر می‌شود.

راهکارهای پیشنهادی برای تاب‌آوری فرهنگی

برای حفظ پویایی سینما در شرایط نااطمینانی، اتخاذ سیاست‌های هوشمند ضروری است:

• حمایت داده‌محور: جایگزینی حمایت‌های کلی با مدل‌های مبتنی بر تحلیل دقیق فروش و ریسک.
• تنوع در مدل‌های نمایش: ترکیب اکران کلاسیک با پلتفرم‌های آنلاین و فضاهای شهری.
• نقش‌آفرینی رسانه عمومی: تبدیل رسانه ملی به موتور گفت‌وگوی فرهنگی و تبلیغاتی سینما.
• سرمایه‌گذاری در مطالعات مخاطب: بهره‌گیری از داده‌کاوی فرهنگی به جای تصمیم‌گیری‌های سلیقه‌ای.

سینما صرفاً یک صنعت سرگرمی نیست؛ بلکه بخشی از حافظه جمعی و هویت فرهنگی جامعه است که رکود آن، امکان همدلی و تجربه مشترک را تضعیف می‌کند.