خاطره‌نویسی؛ ابزاری فرهنگی برای تقویت هویت ملی

خاطره‌نویسی؛ پیوندی میان گذشته و هویت ملی

در دنیای امروز که هر لحظه آن در حال تبدیل شدن به تاریخ است، خاطره‌نویسی نه تنها یک فعالیت شخصی، بلکه یک وظیفه فرهنگی برای تداوم هویت جمعی تلقی می‌شود. در کارگاه «تجربه نگاری و اشتراک دانش برای کتابداران» که در مشهد برگزار شد، صاحب‌نظران بر این نکته تأکید کردند که ثبت رویدادها، ضامن ماندگاری تجربه‌های ارزشمند یک ملت است.

خاطره؛ شناسنامه فرهنگی ایران

محمدحسین دیانی، استاد پیشکسوت کتابداری، با اشاره به پیشینه درخشان ایران در ثبت وقایع، از الواح تخت جمشید تا وقایع‌نگاری‌های تاریخی، تأکید کرد که هر اثر باستانی در واقع خاطره‌ای ملموس از توانمندی‌های ملت ایران است. وی افزود: «امروز همه ایران خاطره است و جریان‌های فکری مختلف، همگی بر یک اصل مشترک یعنی ایران و چهره‌های اسطوره‌ای آن تأکید دارند.»

کتابداری؛ فراتر از امانت‌دهی

در ادامه، رحمت‌الله فتاحی، استاد برجسته این حوزه، کتابداری را یک خدمت فرهنگی و اجتماعی در مسیر رشد فکری جامعه دانست. وی با اشاره به رونمایی از کتاب «صدای پای کتاب» اثر پریسا کاهانی، تصریح کرد: «کتابداران نهادهای فرهنگی هستند که با عشق به انسان و آگاهی، مسیر تعالی جامعه را هموار می‌کنند.»

تجربه‌نگاری در سازمان‌های یادگیرنده

مطابق مباحث مطرح شده در این نشست، سازمان‌های موفق سازمان‌هایی هستند که هم یادگیرنده باشند و هم یاددهنده. ثبت تجربه‌های روزمره کارکنان یکی از راه‌های کلیدی انتقال دانش است که می‌تواند از رکود سازمانی جلوگیری کرده و جریان آگاهی را در جامعه تسریع کند. کتاب «صدای پای کتاب» نمونه‌ای عملی از این رویکرد است که با زبانی روایت‌محور، فضای واقعی کتابخانه‌ها را برای مخاطبان ترسیم می‌کند.

ثبت تجربه‌ها و خاطرات، چه در سطح ملی و چه در سطح خانوادگی، ضامن تداوم هویت فردی و جمعی ماست.