گزارش ستاد حقوق بشر درباره حق دفاع مشروع ایران در برابر تهدیدات نظامی از پایگاه‌های امارات

ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران در گزارش تحلیلی خود، ابعاد حقوقی حق دفاع مشروع ایران در برابر استفاده رژیم صهیونیستی و ایالات‌متحده از پایگاه‌های نظامی مستقر در امارات متحده عربی را تشریح کرد.

مبانی حقوقی بی‌طرفی و مسئولیت دولت میزبان

بر اساس کنوانسیون‌های ۱۹۰۷ لاهه، اصل بی‌طرفی به معنای مصونیت قلمرو دولت‌های ثالث در برابر مخاصمات است. با این حال، این مصونیت مشروط به انجام تکالیف ایجابی از سوی دولت میزبان، به‌ویژه «ممانعت» از استفاده متخاصمین از قلمرو سرزمینی است. حضور پایگاه هوایی الظفره و استقرار نیروهای نظامی ایالات‌متحده در آن، با توجه به نقش این تأسیسات در عملیات‌های تهاجمی علیه ایران، پرسش‌های جدی در مورد تداوم بی‌طرفی امارات مطرح کرده است.

تبدیل به هدف نظامی مشروع

گزارش ستاد حقوق بشر تأکید می‌کند که در صورت احراز ناتوانی یا امتناع دولت میزبان از کنترل فعالیت‌های نظامی دشمنان، پایگاه‌های مذکور به اهداف نظامی مشروع تبدیل می‌شوند. دکترین «ناتوان یا بی‌میل» (Unable or Unwilling) به دولت قربانی این حق را می‌دهد که برای دفع حمله مسلحانه، منبع تهدید را در همان قلمرو هدف قرار دهد.

شواهد میدانی و عملیاتی

• مرکزیت پایگاه الظفره در فرماندهی عملیات هوایی
• پشتیبانی از جنگنده‌های F-35 و سوخت‌رسانی هوایی
• انهدام اهداف مشخص نظیر رادارهای کنترل آتش و ارتباطات ماهواره‌ای

دفاع مشروع در چارچوب منشور ملل متحد

«اقدام جمهوری اسلامی ایران در هدف‌گیری پایگاه‌های نظامی، مطابق با ماده ۵۱ منشور ملل متحد به‌عنوان اعمال حق ذاتی دفاع مشروع و در پاسخ مستقیم به اقدام تجاوزکارانه صورت گرفته است.»

جمهوری اسلامی ایران تصریح کرده است که عملیات‌های تلافی‌جویانه، ضمن رعایت دقیق اصول ضرورت و تناسب، صرفاً محدود به تأسیسات نظامی بوده‌اند که مستقیماً در تجاوز علیه کشور نقش داشته‌اند و هیچ‌گونه تعرضی به ساختارهای ملی و مردمی کشور میزبان صورت نگرفته است.