تجربیاتی که باید از آنها درس گرفت: قطع اینترنت راه حل نیست

با آغاز دوباره درگیری‌ها میان ایران و اسرائیل و افزایش احتمال گسترش تنش‌ها، یک نگرانی جدی در فضای عمومی و میان فعالان اقتصادی و فناوری کشور شکل گرفته است: آیا اینترنت باز هم قطع خواهد شد؟

تجربه تلخ گذشته

تجربه محدودیت‌های شدید اینترنت در دوره‌های پیشین، به‌ویژه در دوران جنگ رمضان که حدود ۳ ماه به طول انجامید، نشان داد که این اقدام نه‌تنها راه‌حل مؤثری برای مدیریت بحران نیست، بلکه خود به عاملی برای تشدید بحران تبدیل می‌شود. آثار این محدودیت‌ها بر اقتصاد دیجیتال، امنیت سایبری، فعالیت رسانه‌ها و سلامت روان جامعه غیرقابل‌انکار است.

قطع اینترنت؛ سپری سست در برابر تهدیدات

برخلاف تصور، امنیت سایبری با ایزوله‌کردن کاربران تأمین نمی‌شود. حملات سایبری هدفمند با قطع اینترنت عمومی متوقف نمی‌شوند. در واقع، محدودسازی طولانی‌مدت اینترنت، دسترسی تیم‌های فنی به ابزارهای تخصصی و وصله‌های امنیتی را مختل کرده و سپر دفاعی کشور را در برابر حملات واقعی ضعیف‌تر می‌کند.

اینترنت؛ شریان حیاتی اقتصاد

امروز اینترنت فراتر از یک ابزار ارتباطی، شریان اصلی اقتصاد ایران است. از فروشگاه‌های آنلاین تا خدمات ابری و پرداختی، همگی به شبکه جهانی وابسته‌اند. قطع اینترنت به معنای:

• شوک مستقیم به معیشت مردم
• رکود و فرار سرمایه
• بی‌ثباتی در برنامه‌ریزی کسب‌وکارها
• کاهش شدید اعتماد عمومی

اهمیت اتصال در مدیریت بحران

در شرایط نااطمینانی، جامعه به دسترسی به اخبار و پل‌های ارتباطی با عزیزان خود نیاز دارد. علاوه بر این، در جنگ روایت‌ها، خاموش کردن صدای مردم و رسانه‌های داخلی یک خطای استراتژیک است که میدان را در اختیار روایت‌های رقیب قرار می‌دهد.

قطع اینترنت در شرایط جنگی، به‌جای کاهش هزینه‌های کشور، هزینه‌های بحران را چندبرابر می‌کند.

انتظار منطقی از سیاست‌گذاران این است که با درس گرفتن از تجربیات گذشته، از تصمیمات پرهزینه و فراگیر پرهیز کنند و در صورت ضرورت، اقدامات امنیتی را به‌صورت هدفمند و شفاف اجرا نمایند.