شهادت نوزاد فلسطینی در الخلیل: روایت دلخراش خانواده سام

حمله ناگهانی در الخلیل

فهد ابوهیکل، ۴۱ ساله، هنوز از شوک مرگ ناگهانی پسر هفت ماهه‌اش، سام، که روز جمعه توسط یک سرباز اسرائیلی در شهر الخلیل، کرانه باختری اشغالی، به ضرب گلوله کشته شد، خارج نشده است. سام در صندلی عقب خودرو در کنار مادرش، دانیا سلامه ۲۸ ساله، و برادرش کنان ۱۱ ساله نشسته بود. فهد در حال بازگرداندن مادرش، فریال ۶۱ ساله، به خانه‌اش در الخلیل بود.

هنگامی که آنها به منطقه تل رمیده، محله‌ای در الخلیل که یک شهرک بزرگ اسرائیلی در آن قرار دارد، نزدیک می‌شدند، گروهی از سربازان از تاریکی ظاهر شدند. فهد خودرو را متوقف کرد و دست‌هایش را بالا برد تا نشان دهد تهدیدی نیستند، اما یک سرباز به سمت خودرو شلیک کرد. گلوله از شیشه جلو عبور کرد، از دست فهد رد شد و به صورت سام، که پشت او نشسته بود، اصابت کرد و او را در دم کشت.

همان گلوله‌ای که سام را کشت، از فک مادرش، دانیا، نیز عبور کرد و تکه‌ای از آن در بدن دانیا، نزدیک قلبش، باقی ماند. پزشکان تصمیم گرفتند ترکش را خارج نکنند، زیرا نگران بودند که عمل جراحی در نزدیکی شریان اصلی زندگی او را به خطر بیندازد.

فهد با آمبولانس تماس گرفت، اما با خونریزی شدید همسر و پسرش، دیگر نتوانست منتظر بماند. او خودرویی را متوقف کرد و به سمت بیمارستان حرکت کرد. به دلیل وخامت حال دانیا، یک روز صبر کرد تا به او خبر مرگ پسرشان را بدهد.

«بعد از مشاهده جراحات، سربازان بدون ارائه هیچ کمکی از صحنه خارج شدند. ما با قصد کشتن هدف گلوله قرار گرفتیم؛ سربازی که به ما شلیک کرد در سمت چپ جلوی خودرو بود.»

فهد قصد دارد علیه سرباز شلیک‌کننده پرونده تشکیل دهد، اما امید چندانی به پاسخگویی ندارد، به ویژه پس از اقدامات ارتش در صحنه مرگ پسرش.

فهد می‌گوید: «پس از حادثه، سربازان فیلم دوربین‌های امنیتی منطقه را مصادره کردند، اما هیچ‌کس برای تحقیق درباره این جنایت با ما تماس نگرفته است. پسر بزرگم، کنان، پس از از دست دادن تنها برادرش که مدت‌ها منتظرش بود، در وضعیت روحی بسیار بدی قرار دارد. زندگی ما در یک لحظه زیر و رو شد.»

شهادت مادربزرگ و وضعیت تل رمیده

فریال، مادربزرگ سام، لحظه دلخراش کشته شدن نوه‌اش را به یاد می‌آورد.

«وقتی صدای شلیک گلوله را شنیدم، فکر کردم سربازان فقط هشدار می‌دهند، اما بعد متوجه شدم که گلوله به خودرو اصابت کرده و به نوزاد خورده است. در خیابان با صدای بلند فریاد زدم و مردم جمع شدند. وقتی خون را روی صورت و لباس سام دیدم، احساس کردم عقلم را از دست داده‌ام.»

فریال قبل از ترک خانه پسرش، از سام در کالسکه فیلم گرفته بود، دقیقاً هفت ماه پس از تولدش.

«او نوزادی آرام و شاد بود که زیاد گریه نمی‌کرد، مطیع بود و دائماً می‌خندید. من همیشه از او با دوربین گوشی‌ام عکس و فیلم می‌گرفتم تا وقتی به خانه برمی‌گشتم آنها را تماشا کنم، چون همیشه دلم برایش تنگ می‌شد.»

محله‌ای پر از مشکلات

الخلیل یکی از سرکوب‌کننده‌ترین محیط‌ها در کرانه باختری برای فلسطینیان است، که بخشی از آن به دلیل حضور شهرک‌نشینان اسرائیلی در داخل و اطراف شهر است. نیروهای اسرائیلی از ۷ اکتبر ۲۰۲۳، به ویژه در اطراف مسجد ابراهیمی و شهرک کریات اربع، که تل رمیده در آن واقع شده است، کنترل خود را بر الخلیل تشدید کرده‌اند. هزاران خانواده فلسطینی در آنجا اکنون عملاً در یک زندان روباز محبوس هستند.

فریال درباره تجربیات خود از زندگی در تل رمیده گفت: «ما می‌ترسیم که زیر خانه‌هایمان را حفر کنند، درست همانطور که در محله سلوان قدس انجام می‌دهند، تا خانه فرو بریزد و آنها همه چیز را تصرف کنند.»

خشونت علیه فلسطینیان، از جمله کودکان، در الخلیل نیز در حال افزایش است. در دسامبر، سربازان اسرائیلی در منطقه باب الزاویه در مرکز الخلیل به سمت یک خودرو آتش گشودند و یک کارگر بهداشت و یک پسر را کشتند. جسد این پسر هنوز توسط مقامات اسرائیلی نگهداری می‌شود.

یک ماه بعد، نیروهای اسرائیلی یک مرد ۵۸ ساله فلسطینی را در حالی که با دختر و چهار نوه‌اش در منطقه رانندگی می‌کرد، به ضرب گلوله کشتند و یکی از کودکان را زخمی کردند.

عیسی عمرو، هماهنگ‌کننده گروه «جوانان علیه شهرک‌سازی» و ساکن تل رمیده، گفت که نیروهای اسرائیلی حلقه‌ای از ایست‌های بازرسی در اطراف محله ایجاد کرده‌اند. فلسطینیان نه تنها از ورود به تل رمیده برای دیدار با خانواده‌هایشان منع می‌شوند، بلکه موجی از خشونت اسرائیلی‌ها نیز این منطقه را برای جمعیت محلی ناامن کرده است.

«ما در ترس دائمی زندگی می‌کنیم و احساس می‌کنیم هدف قرار گرفته‌ایم. هر کسی که در این منطقه زندگی می‌کند، انتظار دارد بدون هیچ توجیهی از فاصله نزدیک مورد اصابت گلوله قرار گیرد. ما در جهنم و وحشت زندگی می‌کنیم و دائماً برای خود و فرزندانمان می‌ترسیم.»