روایت شهادت ۱۰۴ نفر از نیروهای ناوشکن دنا: از دهلران تا اقیانوس هند

نماد اقتدار دریایی ایران

ناوشکن «دنا» تنها یک شناور نظامی نبود، بلکه نمادی از سال‌ها تلاش متخصصان ایرانی، عبور از تحریم‌ها و نمایش توانمندی نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران در آب‌های آزاد جهان به شمار می‌رفت. این شناور پیش از این مأموریت تاریخی دور دنیا را با موفقیت پشت سر گذاشته و پرچم ایران را در دوردست‌ترین آبراه‌های جهان به اهتزاز درآورده بود.

حمیدرضا ولی‌محمودوند؛ شهیدی از دهلران

در میان ۱۰۴ شهید این حادثه، نام حمیدرضا ولی‌محمودوند، جوانی از روستای حاضرمیل دهلران استان ایلام، به چشم می‌خورد. زندگی حمیدرضا از همان سال‌های نخست با فقدان و سختی گره خورده بود. او در ۲۹ آذر ۱۳۷۵ به دنیا آمد و در یک سال و نیمگی پدر و دایی خود را در یک سانحه رانندگی از دست داد. مسئولیت سنگین زندگی بر دوش مادرش قرار گرفت و حمیدرضا از همان کودکی طعم مسئولیت را چشید.

مسیر زندگی یک شهید

• تولد و کودکی: ۲۹ آذر ۱۳۷۵ در روستای حاضرمیل دهلران.
• فقدان پدر: در یک سال و نیمگی پدر و دایی خود را در سانحه رانندگی از دست داد.
• نوجوانی و کار: پس از اتمام دوره متوسطه، برای کمک به خانواده وارد بازار کار شد و جوشکاری را آموخت.
• ورود به نیروی دریایی: سال ۱۴۰۱ با آگهی استخدام نیروی دریایی، مسیر زندگی‌اش تغییر کرد و پس از گذراندن دوره‌های تخصصی جوشکاری دریایی، فعالیت خود را در ناوگان دریایی جنوب کشور آغاز کرد.
• ویژگی‌های اخلاقی: مادر شهید بانو مرادی، از انس او با نماز، قرآن و باورهای دینی می‌گوید و اشاره می‌کند که حمیدرضا حتی در روز شهادتش نیز روزه بود. او بیشتر حقوقش را برای خانواده هزینه می‌کرد و در کمک به دیگران دریغ نداشت.

آخرین تماس و وصال ابدی

مادر شهید، آخرین تماس تلفنی فرزندش را که چند روز پیش از حادثه و از هند برقرار شده بود، به یاد دارد. حمیدرضا در آن تماس گفته بود: مراقب خودت باش. ممکن است چند روز آنتن نداشته باشم و نتوانم تماس بگیرم، نگرانم نباش. مادر نیز پاسخ داده بود: دردت به جانم پسرم، مواظب خودت باش. برو و برای خودت در هند خوش بگذران... هیچ‌کدام نمی‌دانستند این آخرین گفت‌وگویشان خواهد بود.

جوان دهلرانی از حاضرمیل تا چابهار و از سواحل مکران تا اقیانوس هند راهی طولانی را پیمود؛ مسیری که او را به یکی از نیروهای ناوشکن دنا تبدیل کرد. او برای انجام وظیفه رفته بود؛ مأموریتی که قرار بود نمادی از اقتدار دریایی ایران باشد، اما پایان دیگری برای او و همرزمانش رقم خورد.

ماندگاری یاد شهدا

امروز نام حمیدرضا ولی‌محمودوند تنها در قاب عکس خانه‌ای در دهلران باقی نمانده است. تصمیم کمیته ملی المپیک برای نامگذاری کاروان‌های ورزشی ایران به نام شهدای دنا، نشان می‌دهد روایت این شهدا از مرز شهرها و استان‌هایشان فراتر رفته و در حافظه جمعی کشور ثبت شده است.

پیکر این شهید پس از تشییع در خرم‌آباد و در جوار پدرش به خاک سپرده شد؛ پدری که او در یک و نیم سالگی از دست داده بود. سال‌ها پیش مرگ، پدر را از کنار فرزند گرفت و امروز سرنوشت، پدر و پسر را دوباره در کنار یکدیگر قرار داده است.

مادرش هنوز شماره تلفن او را از حفظ دارد و گاهی بی‌اختیار آن را می‌گیرد؛ شاید برای شنیدن صدایی که آخرین بار گفته بود: مراقب خودت باش مادر...