خبر کامل
نخستین شب فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد و رونمایی از کتاب «زندگی کافی است»
برگزاری نخستین شب فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد
شامگاه ۱۸ خردادماه، دانشگاه فردوسی مشهد میزبان نخستین شب فرهنگی خود بود. این رویداد مهم با حضور گسترده رئیس دانشگاه، اساتید، مسئولین، هنرمندان، دانشجویان و علاقه‌مندان به فرهنگ و ادب در تالار رودکی دانشگاه برگزار شد. دکتر امیر الهامی، پژوهشگر و مدرس دانشگاه، اجرای این مراسم را بر عهده داشت و در حاشیه آن، از کتاب «زندگی کافی است» نوشته دکتر محمد کافی رونمایی شد.
نقش فرهنگ در هویت ملی و دانشگاهی
حسین کارشکی، معاون فرهنگی، اجتماعی و امور دانشجویی دانشگاه فردوسی مشهد، در ابتدای مراسم به اهمیت نقش دانشگاه در حفظ و توسعه فرهنگ اشاره کرد. وی اظهار داشت: «دانشگاه، میراث‌دار فرهنگ و کانون تلاقی فرهنگ کهن و علم جدید است و می‌تواند نقشی اساسی در توسعه هویت فرهنگی، ملی و اسلامی ایفا کند. این مهم جز با کنش‌های فرهنگی درون دانشگاه‌ها محقق نمی‌شود، به‌ویژه در شرایط کنونی که بیش از هر زمان دیگری به انسجام ملی و اتحاد نیاز داریم.»
کارشکی با تأکید بر اینکه فرهنگ یکی از مهم‌ترین پیوندهای انسجام‌بخش جامعه است، افزود: «بازگشت به فرهنگ و تجارب فرهنگی برای ما اهمیت فراوانی دارد. دانشگاه می‌تواند با برنامه‌های متنوع فرهنگی نظیر همایش‌ها، گردهمایی‌ها، نشست‌ها و جشنواره‌ها، فرصت‌های ارزشمندی را در این راستا فراهم آورد.»
بزرگداشت دکتر محمد کافی و رویکرد فرهنگی ایشان
معاون فرهنگی دانشگاه فردوسی مشهد، ضمن معرفی برنامه شب‌های فرهنگی، به اهمیت این رویداد اشاره کرد و گفت: «این شب فرهنگی به نام دکتر محمد کافی برگزار شده است. دکتر کافی، علاوه بر جایگاه علمی و آکادمیک برجسته خود، در حوزه‌های فرهنگی نیز نقش قابل توجهی داشته و از چهره‌های تأثیرگذار این عرصه به شمار می‌روند. نقش ایشان در برنامه‌های مناسبتی دوران ریاستشان و علاقه‌مندی‌شان به فردوسی، بسیار برجسته و رویکرد فرهنگی ایشان می‌تواند الگویی مناسب برای ما باشد.»
کارشکی ابراز امیدواری کرد که با حمایت مسئولین و پیشکسوتان، شب‌های فرهنگی بیشتری برگزار شود تا دانشگاه بتواند نقش خود را در توسعه هویت ملی و فرهنگی ایفا کند. وی خاطرنشان کرد: «ما میراث‌دار تاریخ، ادب و فرهنگ فارسی هستیم و با تکیه بر فردوسی و سایر بزرگان، می‌توانیم این میراث را زنده نگه داریم.»
وی همچنین به نیاز نسل جوان به توجه به هویت فرهنگی، پاسداشت سنت‌های کهن و برنامه‌های متنوع فرهنگی اشاره کرد و افزود: «دانشجویان امروز بیش از هر زمان دیگری به این برنامه‌های فرهنگی نیاز دارند. علاوه بر این، در دوران کنونی با آسیب‌های فرهنگی متعددی روبه‌رو هستیم که می‌تواند در این شب‌های فرهنگی مورد بحث و بررسی قرار گیرد.»
دکتر کافی؛ تاریخ زنده دانشگاه فردوسی
عبدالرضا جوان‌جعفری، رئیس دانشگاه فردوسی مشهد، در ادامه این مراسم گفت: «در شرایطی که کشور با هجمه‌ای همه‌جانبه مواجه است، دانشگاه فردوسی مشهد همچنان پویا و پرتحرک در همه حوزه‌ها، از جمله حوزه فرهنگی، است و توانسته نخستین شب فرهنگی خود را برگزار کند.»
وی ضمن تقدیر از دکتر کافی، بیان داشت: «امروز از شخصیتی تقدیر می‌کنیم که نزدیک به ۲۰ سال در معاونت فرهنگی و حوزه ریاست دانشگاه فردوسی خدمت کرده‌اند. دکتر محمد کافی بی‌شک بخشی از تاریخ زنده، فعال و اثرگذار این دانشگاه محسوب می‌شوند. ایشان در حوزه‌های کالبدی، مدیریتی و فرهنگی دانشگاه آثار ارزشمندی از خود بر جای گذاشته و رویه‌هایی را بنیان گذاشته‌اند که قابل چشم‌پوشی نیستند.»
اهمیت روایت و خاطره‌نویسی در دانشگاه
محمود فتوحی رودمعجنی، استاد پیشکسوت زبان و ادبیات فارسی دانشگاه فردوسی مشهد، در سخنرانی خود به اهمیت روایت و کتابت رویدادها پرداخت. وی تأکید کرد: «روایت کردن خویشتن، به انسان انسجام ذهنی و شخصیتی می‌بخشد. ذهن ما پر از قصه و خاطره است و گاهی فراموش می‌کنیم کدام بخش واقعاً از آن ماست. روایت، آغاز تملک زندگی است و روایت‌نکردن، سراسیمگی و بی‌هویتی را به دنبال دارد.»
فتوحی رودمعجنی درباره کتاب «زندگی کافی است» دکتر محمد کافی اظهار کرد: «این کتاب عنوانی جسورانه دارد که می‌تواند معانی مختلفی را القا کند؛ از جمله اینکه من سراسر زندگی‌ام یا زندگی کفایت می‌کند.»
وی با اشاره به اینکه روایتگری نوعی بایگانی شخصی ایجاد می‌کند، از خانواده دانشگاه فردوسی دعوت کرد تا بنویسند: «ما استادان بزرگی داریم که هیچ سندی از زندگی‌شان در اختیار نداریم و این یک نقصان بزرگ است. دانشگاه فردوسی اگر می‌خواهد هویتی پایدار داشته باشد، باید متن تولید کند. خاطره‌نویسی و روایت دانشگاه است که هویت می‌آفریند.»
این استاد دانشگاه افزود: «در گذشته، فرد در سنت محو می‌شد، اما از قرن بیستم، خاطره‌نویسی به زندگی‌نامه‌های خودنوشت تبدیل شد که مهم‌ترین اصل آن، نوشتن تجربه شخصی است. انسان معاصر هرچه پیش‌تر می‌رود، عریان‌تر و جسورتر می‌نویسد و همین جسارت در نوشتن است که زندگی را به عرصه‌ای از دانایی و آگاهی بدل می‌کند.»
خاطره‌نویسی معطوف به دانشگاه؛ یک ضرورت اجتماعی
فتوحی رودمعجنی با تأکید بر کمبود متن درباره دانشگاه فردوسی، خاطرنشان کرد: «خاطره‌نویسی معطوف به دانشگاه، یکی از ضرورت‌های بزرگ جامعه است؛ زیرا نخبگان دانشگاه بخشی از ساختارهای آینده جامعه را می‌سازند و این روایت‌ها می‌تواند مبنای تعلیم و تربیت آینده باشد. زمانی دانشگاه بر سر زبان‌ها خواهد افتاد که روایت‌های فراوانی از آن وجود داشته باشد.»
وی همچنین به نوشتاردرمانی اشاره کرد و گفت: «دکتر کافی با نوشتن این کتاب، نوعی نوشتاردرمانی انجام داده‌اند. نوشتن، انسان را از زندان‌های درونی خاطرات آزاد می‌کند و به او احساس مهار درون، نظم ذهنی و کاهش نشخوار فکری می‌دهد. هرچه انسان خاطراتش را آزادانه‌تر و صادقانه‌تر بنویسد، اثرش جهانی‌تر می‌شود.»
فتوحی درباره اهمیت گزینش در اتوبیوگرافی توضیح داد: «آنچه در کتاب دکتر کافی آمده، تنها بخشی از هزاران صفحه تجربه زیسته ایشان است که با منطق خاصی انتخاب شده‌اند. بافت اجتماعی، شرایط چاپ و محدودیت‌ها نیز در این انتخاب‌ها مؤثرند. از همین رو، آنچه در شرح حال می‌خوانیم، بازسازی بخشی از زندگی است.»
وی در پایان بر ضرورت نگارش و کتابت تجربه زیسته تأکید کرد و گفت: «تفاوت ما انسان‌ها با دیگر موجودات در همین است که می‌توانیم خاطره بنویسیم و تجربه‌هایمان را منتقل کنیم.»
درباره هوش‌مصنوعی دست‌اول:
تمامی اخبار دست‌اول توسط دستیار هوش مصنوعی «هوشنگ» پردازش، صحت‌سنجی، خلاصه و بازنویسی شده است. هوشنگ هر روز با داده‌های جدید آموزش داده می‌شود و با نظارت دقیق انسانی و سردبیری دست‌اول در حال بهتر شدن است.
شما می‌توانید از چت‌بات و سایر ابزارهای هوشنگ به صورت رایگان استفاده کنید.
