مداخله دولت ترامپ در پرونده قتل نوجوان بریتانیایی و ترویج دستور کار ضد مهاجرت

سوءاستفاده از یک تراژدی برای اهداف سیاسی

در طول چند روز گذشته، همزمان با هشتاد و دومین سالگرد روز دی، مقامات ارشد دولت ترامپ پروتکل‌های دیپلماتیک را زیر پا گذاشته و به شدت از سیاست‌های مهاجرتی و ضد نژادپرستی اروپا انتقاد کرده‌اند. آنها مدعی شده‌اند که چنین اقداماتی می‌تواند به تمدن غرب پایان دهد. جی.دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور، و سایر مقامات آمریکایی از پرونده قتل هنری نواک، یک دانشجوی ۱۸ ساله سفیدپوست بریتانیایی، برای متهم کردن دولت کی‌یر استارمر به فقدان «اراده سیاسی و رهبری» برای توقف مهاجرت گسترده و دفاع از حاکمیت ملی استفاده کرده‌اند.

از گورستان آمریکایی در نرماندی، پیت هگست، وزیر دفاع، اظهار داشت که آزادی که متفقین در سال ۱۹۴۴ برای آن جنگیدند، اکنون در معرض تهدید یک «تهاجم» جدید از مهاجران است که قاره اروپا را تهدید می‌کند. این مداخلات غیرمعمول در تصمیمات سیاسی کشورهای متحد، با جنجال فزاینده‌ای در بریتانیا بر سر قتل هنری نواک آغاز شد. نواک توسط یک مرد سیک که خنجر تشریفاتی حمل می‌کرد، با ضربات چاقو کشته شد و در لحظات پایانی عمرش به اشتباه توسط پلیس بازداشت شد، زیرا پلیس او را مهاجم و نه قربانی می‌دانست.

همسویی با راست افراطی

بر اساس قوانین معمول تعاملات بین‌المللی، این پرونده به احتمال زیاد هیچ واکنش رسمی از سوی آمریکا در پی نداشت. اما در عوض، نواک به یک فریاد تجمع برای راست افراطی بین‌المللی تبدیل شده است. اظهارات ونس و وزارت خارجه آمریکا، استدلال‌ها و زبان حزب «رفرم بریتانیا» به رهبری نایجل فاراژ را تکرار کردند که این حادثه را نمونه‌ای از «چندفرهنگی‌گرایی و صحت سیاسی دیوانه‌وار» می‌داند.

جی.دی. ونس در شبکه X نوشت: «هنری نواک همان‌طور که یک تمدن می‌میرد، در حالی که دستبند به دست داشت توسط مقامات بی‌اعتماد و بی‌توجه، و متهم به جرایم نفرت‌انگیزی که مرتکب نشده بود، جان باخت. هر بار که زندگی‌ای مانند او از دست می‌رود، پاسخ صحیح – و تنها پاسخ – خشم برحق است.»

این کلمات به شدت با بیانیه قبلی فاراژ که گفته بود: «ما باید با خشم خالص و سرد به این موضوع واکنش نشان دهیم» همخوانی داشت.

واکنش دولت بریتانیا

کی‌یر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، از انتقاد مستقیم از ونس خودداری کرد، اما بیانیه‌ای از دفتر او پس از پست ونس در X منتشر شد که به افراد ناشناس «که در تلاش برای مداخله در دموکراسی ما و تحریک تفرقه در خیابان‌های ما هستند» اشاره داشت. استارمر و دیگر سیاستمداران بریتانیایی همچنین فاراژ را متهم کرده‌اند که برخلاف خواست خانواده نواک عمل می‌کند، چرا که خانواده او گفته بودند نمی‌خواهند مرگ هنری برای «ایجاد تفرقه، نفرت یا تنش بیشتر» مورد استفاده قرار گیرد.

جزئیات پرونده قتل و واکنش پلیس

این تفرقه در بریتانیا هفته گذشته زمانی اوج گرفت که قاتل نواک، ویکرام دیگوا، به جرم قتل محکوم و به حبس ابد با حداقل ۲۱ سال زندان محکوم شد. فیلم دوربین بدنه پلیس که پس از پایان محاکمه منتشر شد، نشان می‌داد که نواک به پلیس می‌گوید که چاقو خورده است و یکی از افسران پاسخ می‌دهد: «فکر نمی‌کنم اینطور باشد، رفیق.»

بر اساس شواهد دادگاه، پلیس توسط یک تماس اضطراری از برادر دیگوا گمراه شده بود که می‌گفت نواک به دیگوا توهین نژادی کرده و عمامه او را از سرش انداخته است. قاضی پرونده این ادعاها را رد کرد و گفت دیگوا خانواده و مذهب خود را شرمسار کرده است. پلیس همپشایر عذرخواهی کرده و این حادثه توسط یک نهاد نظارتی مستقل پلیس در حال بررسی است. اما صداهای محافظه‌کار از دستورالعمل‌های ضد نژادپرستی پلیس انتقاد کرده‌اند و پیشنهاد می‌کنند که این دستورالعمل‌ها به تمایل افسران برای باور داستان دیگوا، حتی زمانی که مردی در حال مرگ روی زمین افتاده بود، کمک کرده است.

• بررسی دستورالعمل‌ها: شورای ملی رؤسای پلیس در حال بررسی این دستورالعمل‌ها است.
• انتقادات رسانه‌ای: نشریاتی از جمله تایمز و وال استریت ژورنال، مرگ نواک را به «آموزش DEI» یا حتی «قتل ووک» نسبت داده‌اند.

وزارت خارجه آمریکا نیز این انتقادات را در بیانیه‌ای غیرمعمول تکرار کرد که به «شرطی‌سازی ایدئولوژیک و پلیس دوگانه» اشاره داشت – با این مفهوم که پلیس بریتانیا علیه سفیدپوستان تبعیض قائل می‌شود، هرچند تاریخ و گزارش‌های رسمی خلاف آن را نشان می‌دهند.

مهاجرت و ایدئولوژی راست افراطی

دولت ترامپ و راست افراطی در بریتانیا هر دو این استدلال را پیش برده‌اند که قتل نواک نتیجه مستقیم دهه‌ها سیاست‌های مهاجرتی است که نژادها و فرهنگ‌های مختلف را به بریتانیا و سایر کشورهای اروپایی آورده و به نظر آنها، موجودیت آنها را تهدید کرده است.

ونس ادعا کرد: «[نواک] باید امروز زنده می‌بود، و اگر نسل‌های گذشته نخبگان اروپایی در برابر سیاست‌های خود-نفرتی و تهاجم گسترده مهاجران، که بسیاری از آنها از غرب و مردمی که آن را دوست دارند متنفرند، مقاومت کرده بودند، زنده می‌بود.»

هگست در سخنرانی خود در روز دی در گورستان نظامی آمریکایی در کولویل-سور-مر، اظهار داشت که شجاعت نیروهای متفقین که در سال ۱۹۴۴ برای نجات اروپا جنگیدند، اکنون در معرض تهدید است.

او در سخنرانی خود که به محض ایراد آن به شدت محکوم شد، گفت: «متأسفانه امروز، سواحل مختلف اروپا توسط ایدئولوژی‌های متفاوت و خطرناکی مورد هجوم قرار می‌گیرند… چه زمانی پایتخت‌های اروپایی کاری در مورد این تهاجم خواهند کرد، یا خیلی دیر شده است؟»

کارشناسان جنبش‌های راست افراطی می‌گویند که برای فعالان در دو سوی اقیانوس اطلس، تکرار لفاظی‌های یکدیگر رایج شده است، زیرا آنها به دنبال این هستند که دموکراسی لیبرال را به عنوان یک ایدئولوژی رو به زوال یا فاسد نشان دهند و مهاجران را به طور خاص متهم به تسریع فروپاشی جوامع غربی کنند.

توماس گروون از دانشگاه آزاد برلین نوشته است: «شبکه‌سازی بین‌المللی به یک استراتژی مرکزی راست رادیکال تبدیل شده است، که تشخیص داده‌اند مبارزه آنها علیه هژمونی ‘نخبگان لیبرال جهانی’ باید در سطح جهانی انجام شود.»

ارتباطات دولت ترامپ با راست افراطی بین‌المللی

دولت ترامپ به طور مداوم خود را در خط مقدم این جنبش بین‌المللی قرار نداده است، زیرا بین تمایلات ایدئولوژیک خود و تعهدات استراتژیک و توافقات امنیتی آمریکا با متحدان دیرینه خود تعادل برقرار می‌کند. با این حال، ترامپ بیش از یک دهه پیش، صعود سریع سیاسی خود به ریاست جمهوری را مدیون تمایل خود به شکستن تابوهای سیاسی و مقصر دانستن مهاجران برای آوردن تجاوز، قتل و بسیاری دیگر از مشکلات به ایالات متحده بود.

مهمانان دومین مراسم تحلیف او در ژانویه ۲۰۲۵ شامل فاراژ، اعضای حزب راست افراطی «آلترناتیو برای آلمان» و سران کشورهای راست‌گرا از جمله خاویر مایلی از آرژانتین و جورجیا ملونی از ایتالیا بودند. این لیست مهمانان، تا حدی، بازتابی از نفوذ ایدئولوژی‌های راست افراطی و ملی‌گرای سفیدپوست است که همگی یک استدلال نژادپرستانه مشابه را مطرح می‌کنند: که مهاجرت و تلاش‌های لیبرال برای مبارزه با نژادپرستی و دیگر اشکال تبعیض ریشه‌دار، ایالات متحده و بقیه غرب را به زانو درآورده است.

• کتاب هگست: هگست در سال ۲۰۲۲ کتابی با عنوان نبرد برای ذهن آمریکایی نوشت که در آن استدلال کرد آموزش عمومی در ایالات متحده دانشجویان را به نفرت از آمریکا تلقین می‌کند و تنها بازگشت به آموزش مسیحی می‌تواند آنها را نجات دهد.
• استفان میلر: استفان میلر، مشاور ارشد سیاست داخلی ترامپ و معمار اصلی تلاش‌های گسترده او برای جمع‌آوری و اخراج مهاجران، به طور مشابه در ایدئولوژی راست افراطی غرق شده است.

از زمان تحلیف ۲۰۲۵، اغلب ونس پیشگام در تعمیق روابط دولت با راست افراطی بین‌المللی و تضعیف مشروعیت دولت‌های جریان اصلی غرب بوده است. در سخنرانی خود در مونیخ، معاون رئیس‌جمهور، دولت‌های لیبرال غربی را «تهدیدی از درون» توصیف کرد و آنها را به پیگرد قضایی فعالان راست‌گرا به دلیل آنچه او «جرایم فکری» نامید، متهم کرد؛ اصطلاحی اورولیایی که فاراژ نیز از آن استفاده می‌کند.

به عنوان مثال، او به آدام اسمیت-کانر، فیزیوتراپیست بریتانیایی و فعال ضد سقط جنین اشاره کرد که در سال ۲۰۲۲ در بورنموث پس از امتناع از ترک منطقه امنی که در خارج از یک کلینیک سقط جنین ایجاد شده بود، دستگیر شد. او گفت که این پرونده «عقب‌نشینی اروپا از برخی از اساسی‌ترین ارزش‌های خود» از جمله آزادی بیان را نشان می‌دهد. در همان سفر، ونس با آلیس وایدل، رهبر حزب AFD، ملاقات کرد. اوایل سال جاری، او از مجارستان بازدید کرد و در یک خروج آشکار دیگر از هنجارهای سیاسی، به عنوان یک رهبر خارجی به نفع تلاش ناموفق ویکتور اوربان برای انتخاب مجدد کمپین کرد.

مداخله در پرونده نواک به دلیل تندی لفاظی‌های رسمی علیه کشوری که اغلب نزدیک‌ترین متحد خارجی ایالات متحده محسوب می‌شود، غیرمعمول است. این ممکن است نشانه‌ای از ترجیح دولت ترامپ برای پیروزی حزب رفرم در انتخابات عمومی بعدی باشد، یا صرفاً احساسی که پرونده نواک برای نادیده گرفتن بیش از حد خوب است. کاخ سفید درخواست اظهار نظر را به بیانیه وزارت خارجه ارجاع داد.

کریستوفر روفو از موسسه منهتن نوشت: «قتل هنری نواک… باید فریاد تجمعی برای راست باشد تا نتایج واقعی را در برابر خودکشی جمعیتی، خودکشی ایدئولوژیک و خودکشی اخلاقی که بریتانیا، اروپا و تا حدی ایالات متحده در حال حاضر درگیر آن هستند، به دست آورد.»

به نظر می‌رسد دولت ترامپ به توصیه او عمل کرده است.