ممنوعیت احتمالی انتقال خانواده‌های بی‌خانمان لندنی به مناطق دوردست

دولت بریتانیا در حال بررسی اقداماتی است که می‌تواند شوراهای لندن را از انتقال خانواده‌های بی‌خانمان به صدها مایل دورتر در سراسر انگلستان منع کند. این اقدام در پی افزایش نگران‌کننده این رویه به دلیل بحران مسکن در بریتانیا صورت می‌گیرد.

افزایش نگرانی‌ها و اقدامات غیرقانونی

نمایندگان پارلمان اعلام کرده‌اند که افراد آسیب‌پذیر، از جمله زنانی که از خشونت فرار می‌کنند، مجبور می‌شوند بین بی‌خانمانی یا نقل مکان به املاک ارزان و کم‌اثاثیه در فقیرترین مناطق کشور یکی را انتخاب کنند. سازمان‌های خیریه هشدار داده‌اند که این سیاست باعث شده برخی قربانیان خشونت خانگی به دلیل عدم تمایل به نقل مکان به شمال کشور، به آزارگران خود بازگردند، در حالی که برخی دیگر مجبور به زندگی در پناهگاه‌های اضطراری خشونت خانگی شده‌اند.

برخی از شوراهای لندن، که در خط مقدم افزایش بی‌خانمانی قرار دارند، در اعزام خانواده‌های آسیب‌پذیر به مسکن‌های ارزان‌تر در صدها مایل دورتر، غیرقانونی عمل کرده‌اند. پس از تحقیقات گاردین، فلورانس اشالومی، رئیس کمیته منتخب مسکن مجلس عوام، از وزرا خواست تا «به طور جدی محدودیت‌هایی را برای فاصله تمام اسکان‌های خارج از منطقه بررسی کنند.»

واکنش مقامات و نیاز به اصلاح قانون

آلیسون مک‌گاورن، وزیر بی‌خانمانی، این رویه را «نگرانی واقعی» خواند و گفت که دولت آماده است تا «بدترین نوع آن را سرکوب کند.» وی افزود که دستورالعمل‌های دولتی تصریح می‌کنند که اسکان‌های خارج از منطقه «هرگز نباید تنها بر اساس هزینه تعیین شوند»، اما مک‌گاورن گفت که وزرا فراتر از این خواهند رفت، زیرا «واضح است که چیزی در اینجا کار نمی‌کند.»

جاناتان براش، نماینده حزب کارگر از هارتلپول، خواستار «تشدید رادیکال» قانون شد تا سیاستی را که به گفته او باعث افزایش تنش محلی و «از هم گسیختگی بافت اجتماعی» شهرش می‌شود، متوقف کند. او گفت: «این نه عادلانه است، نه پایدار، و زمان آن فرا رسیده که متوقف شود.»

نقش شرکت‌های واسطه و آمار نگران‌کننده

برخی شوراهای لندن میلیون‌ها پوند به شرکت‌های واسطه پرداخت می‌کنند تا آپارتمان‌ها یا خانه‌های اغلب بدون اثاثیه را در فاصله بیش از ۲۰۰ مایلی از پایتخت فراهم کنند. سال گذشته، گزارش شد که حدود دوازده مقام محلی بیش از ۱۴۰ میلیون پوند برای خرید املاک برای اسکان بی‌خانمان‌ها در خارج از پایتخت، از جمله در لیورپول و کاونتری، هزینه کرده‌اند.

شرکت Reloc8، مستقر در دربی‌شایر، که در جابجایی خانواده‌های بی‌خانمان از پایتخت تخصص دارد، حدود ۲ میلیون پوند از دو مقام محلی، کرویدون و انفیلد، برای تسهیل این جابجایی‌ها دریافت کرده است. سوفی ارنشاو، وکیل دعاوی استراتژیک در خیریه مسکن شلتر، گفت که شرکت‌هایی مانند Reloc8 «راه‌حل سریع» را برای شوراها ارائه می‌دهند اما از بحران مسکن سود مالی می‌برند.

تعداد کل خانواده‌های بی‌خانمان که در سراسر انگلستان جابجا شده‌اند، مشخص نیست، زیرا چندین شورای لندن آمار مرکزی ندارند. با این حال، آمار رسمی نشان می‌دهد که تعداد جابجا شده‌ها از لندن در دو سال گذشته دو برابر شده است – از ۶۷۰ مورد در سال منتهی به مارس ۲۰۲۳ به ۱۳۰۰ مورد در سال منتهی به مارس ۲۰۲۵. رقم واقعی احتمالاً بالاتر است.

پیامدهای انسانی و عدم توجه به نیازها

شوراهای لندن، که نماینده ۳۲ منطقه پایتخت هستند، اعلام کردند که بیشتر اسکان‌های خارج از لندن در شهرستان‌های هم‌مرز با پایتخت بوده و با مقامات محلی در شمال شرق انگلستان برای بحث در مورد این موضوع ملاقات کرده‌اند.

یک قربانی خشونت خانگی در ۲۰۰ مایلی لندن اسکان داده شد، جایی که او توسط مردان مست و پرخاشگر احاطه شده بود. این زن آنقدر از ساکنان اطراف می‌ترسید که در نهایت فرار کرد. بو باتملی از خیریه خشونت خانگی Refuge گفت: «افزایش پیشنهادات مسکن نامناسب به معنای آن است که بازماندگان چاره‌ای جز ماندن طولانی‌تر در پناهگاه‌ها ندارند، که چرخه‌ای را ایجاد می‌کند که در آن سایر بازماندگان به دلیل کمبود فضا نمی‌توانند به پناهگاه‌های اضطراری دسترسی پیدا کنند.»

خیریه‌ها اظهار داشتند که شوراها اغلب نیازهای فرهنگی و مذهبی افراد بی‌خانمان را در نظر نمی‌گیرند. به عنوان مثال، یک زن مسلمان مهاجر توسط شورای لندن به یک روستای عمدتاً سفیدپوست در شمال شرق انگلستان فرستاده شد، تنها برای اینکه متوجه شود نزدیکترین مسجد یک ساعت و نیم با اتوبوس فاصله دارد.