جیمز بلاد اولمر، گیتاریست آوانگارد جاز و بلوز، در ۸۶ سالگی درگذشت

زندگی و آغاز فعالیت هنری

ویلی جیمز اولمر در سال ۱۹۴۰ در کارولینای جنوبی متولد شد. او فعالیت موسیقی خود را در گروه‌های فانک آغاز کرد و در شهرهای مختلفی از جمله پیتسبورگ، کلمبوس و دیترویت به نوازندگی پرداخت. در اوایل دهه ۱۹۷۰، اولمر به نیویورک نقل مکان کرد؛ جایی که مسیر هنری او به کلی تغییر یافت. او در ابتدا معتقد بود که «موسیقی آزاد» نمی‌تواند درآمدزا باشد و به همین دلیل به نواختن بلوز ساختاریافته، ریتمیک و رقص‌آور می‌پرداخت. اما ورود به نیویورک، او را به سمت رویکردی کاملاً متفاوت سوق داد.

تأثیر اورنت کلمن و نظریه هارمولودیک

در نیویورک، اولمر با هنرمندانی چون آرت بلیکی، جو هندرسون و رشید علی همکاری کرد. اما مهم‌ترین نقطه عطف در مسیر هنری او، آشنایی با اورنت کلمن بود. کلمن، اولمر را با نظریه «هارمولودیک» خود آشنا کرد؛ رویکردی که از کلیدها و هارمونی‌های منظم پرهیز کرده و به سمت آزادی بیشتر در صدا حرکت می‌کرد. این روحیه آزادانه، تمامی فعالیت‌های بعدی اولمر را تحت تأثیر قرار داد و به نوازندگی غریزی و بی‌حد و مرز او شکل داد، حتی زمانی که به ترانه‌سرایی روی آورد.

آلبوم‌های برجسته و همکاری‌های شاخص

کلمن در تولید اولین آلبوم اولمر با نام Tales of Captain Black همکاری کرد. آلبوم بعدی او، Are You Glad to Be in America?، که از طریق لیبل Rough Trade در بریتانیا منتشر شد، با تفسیر اجتماعی پرشور خود به یک اثر شاخص تبدیل گشت. اولمر در حمایت از گروه‌های پانک و راک مانند Public Image Ltd و Captain Beefheart نیز به روی صحنه رفت.

او همچنین با ساکسیفونیست جاز، آرتور بلایت، در آلبوم‌های Lenox Avenue Breakdown (۱۹۷۹) و Illusions (۱۹۸۰) همکاری کرد. این همکاری‌ها منجر به قرارداد ضبط انحصاری اولمر با کلمبیا رکوردز شد. سه آلبوم او با کلمبیا – Free Lancing، Black Rock و Odyssey – که بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ منتشر شدند، با تلفیق گیتار بلوزی ماهرانه، تنظیم‌های فانک دقیق و آوازهای روح‌نواز، آثاری remarkably پیشرو برای یک لیبل بزرگ محسوب می‌شدند. نشریه رولینگ استون او را پس از انتشار Free Lancing، «اصیل‌ترین گیتاریست الکتریک پس از جیمی هندریکس فقید» نامید.

اولمر گروه‌های دیگری نیز تشکیل داد، از جمله Music Revelation Ensemble با دیوید موری (ساکسیفونیست)، امین علی (بیسیست) و رونالد شنون جکسون (درامر) که اولین آلبوم خود، No Wave، را در سال ۱۹۸۰ منتشر کردند و شش آلبوم دیگر نیز در ادامه منتشر شد. گروه دیگری به نام Phalanx نیز او را دوباره با امین علی پیوند داد.

سال‌های پایانی و افتخارات

پس از دوران کلمبیا، اولمر برای مدت کوتاهی با لیبل Blue Note برای آلبوم America – Do You Remember the Love? (۱۹۸۷) قرارداد بست. او در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به انتشار آلبوم‌های استودیویی ادامه داد و تمرکز خود را بیشتر از جاز به بلوز معطوف کرد. آلبوم Blue Blood (۲۰۰۱) با حضور هنرمندانی چون بیل لسول، آمینا کلودین مایرز و برنی وورل از Funkadelic، یک گروه چشمگیر را به نمایش گذاشت. در همان سال، آلبوم Memphis Blood: The Sun Sessions تنها نامزدی گرمی اولمر را برای بهترین آلبوم بلوز سنتی به ارمغان آورد.

او همچنین در آثار دیگر هنرمندان، از جمله موسیقی متن رای کودر برای فیلم The End of Violence (۱۹۹۷) اثر ویم وندرس و آلبوم Phrenology از گروه هیپ‌هاپ The Roots، به عنوان گیتاریست مهمان حضور داشت. جیمز بلاد اولمر در سال ۲۰۲۴ بازنشسته شد و آخرین کنسرت خود را در جشنواره جاز دیترویت همان سال برگزار کرد.