سرکوب طنز در هند: دولت مودی در برابر «حزب جانتا سوسک»

ریشه‌های «حزب جانتا سوسک» و واکنش دولت

«حزب جانتا سوسک» (CJP) پس از آن شکل گرفت که سوریا کانت، قاضی ارشد هند، جوانان بیکار را که به سمت روزنامه‌نگاری و فعالیت‌های اجتماعی گرایش پیدا می‌کردند، به «سوسک و انگل» تشبیه کرد. این شوخی بی‌ضرر به سرعت میلیون‌ها دنبال‌کننده در اینستاگرام و ایکس (توییتر سابق) جذب کرد و پوشش رسانه‌ای گسترده‌ای از سوی رسانه‌های بین‌المللی مانند بی‌بی‌سی، سی‌ان‌ان، گاردین و فرانس ۲۴ به دست آورد. این موفقیت، توجه دولت هند را که نویسنده آن را «سالخورده» توصیف می‌کند، به خود جلب کرد.

دولت مودی به جای تعامل سازنده با نارضایتی‌ها، این فعالیت را «به خطر انداختن امنیت ملی» و «تهدید حاکمیت هند» قلمداد کرد. در نتیجه، صفحه این گروه در هند مسدود شد و دولت کمپینی چند پلتفرمی را برای نابودی این حساب طنزآمیز آغاز کرد. وب‌سایت آن حذف شد، وزرا بنیان‌گذار آن را به «نفوذ خارجی» متهم کردند و شکایتی در دادگاه عالی برای اقدام علیه آبحیجیت دیپکه، بنیان‌گذار CJP، تنظیم شد.

«تعقیب حساب‌های آنلاین با چنین خشم شدیدی، مانند استفاده از توپ برای کشتن یک پشه است.»

نارضایتی جوانان و بی‌تفاوتی دولت

این شوخی خلاقانه، نشان‌دهنده نارضایتی عمیق در میان جوانان هند است که با بازار کاری بدون شغل مواجه هستند، از شرایط آب و هوایی شدید (از موج گرما تا هوای غیرقابل تنفس) رنج می‌برند و دائماً درباره فداکاری‌های مورد نیاز مورد موعظه قرار می‌گیرند. ماه گذشته، آزمون ورودی ملی برای دانشجویان پزشکی به دلیل لو رفتن سوالات به خطر افتاد و دانش‌آموزان مدارس نیز با رسوایی نمره‌دهی جداگانه‌ای مواجه شدند. دانشجویانی که ناامیدی خود را در شبکه‌های اجتماعی ابراز کردند، توسط کانال تلویزیونی دولتی «دوردارشان» «پاکستانی» نامیده شدند. این وضعیت، منجر به موجی از خودکشی‌ها در میان دانشجویان شد، اما نارندرا مودی حتی یک کلمه تسلیت نیز نگفت.

همین بی‌تفاوتی در سایر زمینه‌ها نیز مشهود است. مودی در قبال مرگ و میر ناشی از موج گرما در هند (۶۷ نفر در یک روز در تلانگانا) سکوت کرده، اما برای جان‌باختگان یک حادثه معدن در استان شانشی چین ابراز تاسف کرده است.

«مودی هند را مانند یک ناظم ستمگر اداره می‌کند و هر وظیفه، آزمایشی برای وفاداری است.»

سفر اروپایی مودی و برخورد با مطبوعات آزاد

مودی در حالی که از مردم می‌خواست در خانه بمانند، سوخت کمتری مصرف کنند و از سفر خارجی و خرید طلا خودداری کنند، خود به سفر اروپایی رفت. در این سفر، او از تعامل با مطبوعات آزاد اروپا خودداری کرد. در نروژ، هل لینگ سوندسن، روزنامه‌نگار، از او پرسید که چرا به سوالات «آزادترین مطبوعات جهان» پاسخ نمی‌دهد. مودی بدون پاسخگویی از کنار او گذشت.

سفارت هند در اسلو سپس در پلتفرم ایکس، یک کنفرانس خبری برگزار کرد که در آن سیبی جورج، دیپلمات، به مدت ۱۳ دقیقه با پاسخ‌های کلیشه‌ای به سوالات درباره آزادی‌های رو به کاهش هند پاسخ داد و از عباراتی مانند «۱۴۰ کرور نفر»، «تمدن ۵۰۰۰ ساله»، «یوگا» و «گاندی» استفاده کرد. سوندسن پس از این تجربه، توسط ارتش ترول‌های راست‌گرای هند «جاسوس خارجی» نامیده شد، اطلاعات شخصی‌اش فاش و در نهایت از اینستاگرام حذف شد.

ضعف دولت و امید به تغییر

یک رژیم که از سوالات ساده یا شوخی‌های توییتری جوانان تا این حد وحشت می‌کند، اطلاعات کمی درباره پرسشگر و اطلاعات زیادی درباره حکومت حاکم به ما می‌دهد. حقیقت این است که پوشش تبلیغاتی قدرتمند دولت با رویدادهای جهانی از بین رفته است. همانطور که جنگ، تورم، محدودیت‌های ویزای H-1B و تعرفه‌های ایالات متحده، بی‌کفایتی مودی را آشکار می‌کنند، او نیز آسیب‌پذیرتر می‌شود.

نارضایتی‌های روزمره مانند ریزش پل‌ها، کمبود آب و لو رفتن سوالات امتحانی، جوانان را بیش از پیش آزرده است. این موارد نشان می‌دهند که چگونه این دولت مردم عادی را ناامید کرده است. هند به عنوان «خودکامگی انتخاباتی» اعلام شده است. حزب BJP، اکنون تنها یک ماشین پیروزی در انتخابات است و ظرفیت کار سیاسی دیگر، چه رسد به حکمرانی ماهرانه را ندارد.

طنز همواره دریچه اطمینانی در دموکراسی‌ها بوده است و سرکوب نارضایتی‌های جوانان هند، نه تنها مخالفت‌ها را از بین نمی‌برد، بلکه آن‌ها را رادیکالیزه خواهد کرد. دولت دلایلی برای نگرانی دارد، زیرا رژیم‌هایی در سراسر آسیای جنوبی پس از موجی از اعتراضات نسل Z که به سادگی CJP آغاز شد، سقوط کرده‌اند.

تنها امید در این وضعیت ناامیدی این است که «مستی موفقیت مودی» از بین رفته است. CJP و سایر اشکال مخالفت به حیات خود ادامه می‌دهند. این دوره، که احتمالاً آخرین دوره نخست‌وزیری او خواهد بود، سنگین‌تر از همیشه است. روزی، به زودی، دولت او سقوط خواهد کرد و «سوسک‌های هند» از او عمر بیشتری خواهند داشت.