زندگی عقاب‌های ماهیگیر بر فراز جرثقیل تحقیقاتی استرالیا

زندگی شگفت‌انگیز عقاب‌های ماهیگیر در اوج یک جرثقیل تحقیقاتی

در قلب جنگل‌های بارانی کوئینزلند، منظره‌ای بی‌نظیر توجه جهانیان را به خود جلب کرده است. یک جفت عقاب ماهیگیر به مدت ۱۵ سال متوالی، لانه‌ی خود را بر روی بازوی یک جرثقیل تحقیقاتی ۴۷ متری بنا کرده‌اند. این جرثقیل که متعلق به دانشگاه جیمز کوک است، به عنوان یک سکوی تماشا برای محققان عمل می‌کند، اما برای این پرندگان، به خانه‌ای امن و استثنایی تبدیل شده است.

لانه گزینی در ارتفاعات متحرک

«اوسپری کم» (Osprey cam) نام دوربینی است که زندگی روزمره این پرندگان را به صورت زنده و ۲۴ ساعته برای علاقه‌مندان به حیات وحش در سراسر جهان پخش می‌کند. این جفت عقاب ماهیگیر، با وجود چالش‌های فراوان، هر سال به این مکان باز می‌گردند. یوهان لارسون، مدیر ایستگاه رصدخانه جنگل بارانی داینتری دانشگاه، می‌گوید: «جرثقیل دائماً در حال حرکت است. بازوی جرثقیل ۵۵ متر طول دارد، به این معنی که لانه می‌تواند ۱۱۰ متر از موقعیت قبلی خود جابجا شود، اما آنها هیچ مشکلی در پیدا کردن آن ندارند.»

راز ماندگاری ۱۵ ساله

عقاب‌های ماهیگیر تا ۲۵ سال عمر می‌کنند و محققان بر این باورند که این لانه به طور مداوم توسط همین جفت پرورش‌دهنده اشغال شده است. لارسون می‌افزاید: «فکر می‌کنم آنها در ۱۵ سال گذشته حتی یک سال را هم از دست نداده‌اند، بنابراین فکر می‌کنم واقعاً این مکان را دوست دارند.» نزدیکی لانه به اقیانوس (تنها یک کیلومتر فاصله) دسترسی آسان به غذا را برای این پرندگان فراهم می‌کند و آنها را از شکارچیان زمینی در امان نگه می‌دارد.

بازسازی سالانه لانه

برخلاف همتایان اروپایی یا آمریکایی خود، عقاب‌های ماهیگیر استرالیایی مهاجرت نمی‌کنند و در تمام طول سال در نزدیکی جرثقیل زندگی می‌کنند. با این حال، آنها باید هر سال لانه خود را از نو بسازند. خدمه نگهداری جرثقیل هر سال بقایای لانه را پاک می‌کنند، اما حتی اگر این کار را هم نکنند، پرندگان پس از بزرگ کردن جوجه‌هایشان، لانه‌های خود را رها می‌کنند. لارسون توضیح می‌دهد که بازسازی لانه کار آسانی نیست: «تماشای آنها بسیار جذاب است. آنها اولین چوب را روی سازه فلزی می‌آورند و سپس باد آن را می‌گیرد و می‌چرخد و از شکاف می‌افتد. آنها نفس عمیقی می‌کشند، چوب دیگری می‌آورند و دوباره امتحان می‌کنند. اما وقتی شروع می‌کنند، خیلی سریع پیش می‌رود و تنها چند هفته طول می‌کشد.»

والدین نمونه

این عقاب‌های ماهیگیر والدین بسیار خوبی هستند. لارسون می‌گوید: «آنها تمایل دارند که به نوبت وظایف را انجام دهند. ماده زمان بیشتری را روی تخم‌ها و با جوجه‌ها پس از بیرون آمدن از تخم می‌گذراند و نر، اگرچه هر دو شکار می‌کنند، اما تمایل دارد ماهی بیشتری بیاورد.» حتی دیده شده که محققان ماهی‌هایی را پیدا کرده‌اند که از آسمان افتاده‌اند، که توسط والدین رها شده‌اند.

چرخه زندگی و امید به آینده

لارسون اذعان می‌کند که مرگ این پرندگان اجتناب‌ناپذیر است و ممکن است روزی این مکان ایده‌آل را به جفت جدیدی واگذار کنند. او می‌گوید: «همیشه دیدن مرگ یک حیوان غم‌انگیز است، اما گمان می‌کنم این چرخه زندگی است. امیدوارم جفت دیگری جای آنها را بگیرد. شاید حتی یکی از جوجه‌های خودشان این مکان را به دست بگیرد.»