بلفاست: شورش‌های ضد مهاجران پس از حمله با چاقو، ایرلند شمالی را فرا گرفت

آغاز درگیری‌ها و واکنش مقامات

پس از حمله با چاقو که گفته می‌شود توسط یک پناهجوی سودانی انجام شده است، اعتراضات گسترده‌ای در بلفاست، ایرلند شمالی، به وقوع پیوست. صدها معترض که بسیاری از آنها نقاب بر چهره داشتند، جاده‌ها را مسدود کرده و خودروها و ساختمان‌ها را به آتش کشیدند. این حوادث باعث تخلیه ساکنان منطقه شد و

میشل اونیل، وزیر اول ایرلند شمالی، این شورش‌ها را «چیزی جز بزدلی نفرت‌انگیز» توصیف کرد و در پلتفرم X نوشت: «نژادپرستی، ارعاب و خشونت در هر کجا که رخ دهد، اشتباه است.»

جزئیات حمله با چاقو

مظنون ۳۰ ساله این حمله با چاقو، که نامش فاش نشده است، به تلاش برای قتل، نگهداری سلاح سرد در مکان عمومی و تهدید به قتل متهم شد. او روز دوشنبه مردی حدوداً ۴۰ ساله را از ناحیه سر و گردن به دفعات مورد ضرب و شتم قرار داده بود.

• ورود مظنون: جان بوچر، رئیس پلیس ایرلند شمالی، اعلام کرد که مظنون در سال ۲۰۲۳ از طریق پاریس و دوبلین وارد بریتانیا شده است.
• وضعیت اقامت: وزارت کشور بریتانیا تأیید کرد که او یک پناهجوی سودانی با مجوز اقامت قانونی است که تا سال ۲۰۲۸ اعتبار دارد.

افزایش تنش‌های نژادپرستانه و نقش راست افراطی

این دوره اخیر خشونت در حالی رخ می‌دهد که تنش‌ها در سراسر بریتانیا بالا است. احزاب پوپولیست، سیاست پناهندگی را به دلیل اجازه ورود افراد خطرناک به کشور مورد انتقاد قرار می‌دهند. هفته گذشته نیز در ساوتهمپتون، جنوب انگلستان، درگیری‌های خشونت‌آمیزی بر سر نحوه رسیدگی پلیس به قتل یک دانشجوی سفیدپوست توسط یک مرد سیک بریتانیایی رخ داد.

مایکل کر، استاد مطالعات درگیری در کینگز کالج لندن، اظهار داشت: «یک اقلیت کوچک اما مصمم راست افراطی می‌تواند به سرعت ترس ایجاد کند، به ویژه زمانی که جوامعی را هدف قرار می‌دهند که خود کوچک، آسیب‌پذیر و از قبل در معرض خطر هستند.»

آقای کر افزود که این حملات بیشتر نگران‌کننده هستند، زیرا «بیانگر یک نارضایتی بزرگ دموکراتیک نیستند، بلکه ارعاب نژادپرستانه علیه افرادی است که قدرت بسیار کمی دارند.»

آمار تکان‌دهنده خشونت‌های نژادپرستانه

عفو بین‌الملل سال گذشته را «سال شرم‌آور نفرت» در ایرلند شمالی توصیف کرد. خدمات پلیس در این بازه زمانی ۲,۰۴۸ حادثه نژادپرستانه و ۱,۲۸۰ جرم ناشی از نفرت نژادی را ثبت کرده است که یکی از بالاترین سطوح ثبت شده از سال ۲۰۰۴ به شمار می‌رود.

پاتریک کوریگان، مدیر عفو بین‌الملل در ایرلند شمالی، گفت: «پشت هر آمار تکان‌دهنده‌ای، یک فرد یا خانواده واقعی در ترس زندگی می‌کنند. با این حال، بسیاری از سیاستمداران به جای حمایت از قربانیان جرایم ناشی از نفرت، اطلاعات نادرست ضد مهاجران را تکرار کرده‌اند.»

نقش شبکه‌های اجتماعی و سیاستمداران

شخصیت‌های ضد مهاجرت، از جمله نایجل فاراژ رهبر حزب رفرم و روپرت لو رهبر ریستور بریتین، خواستار جزئیات وضعیت مهاجرت مهاجم روز دوشنبه شده‌اند. گاوین رابینسون، رهبر حزب اتحاد دموکراتیک، از مقامات خواست تا «مهاجرت کنترل‌نشده» را مهار کنند.

با وجود درخواست پلیس برای عدم اشتراک‌گذاری ویدئوی خشونت‌آمیز حمله با چاقو، حساب‌های متعدد شبکه‌های اجتماعی مرتبط با «وطن‌پرستان» این فیلم را به اشتراک گذاشته و مردم را به «اعتراض علیه مهاجرت گسترده به جوامع خود» ترغیب کردند. ایلان ماسک، میلیاردر آمریکایی، نیز پستی از فعال ضد مهاجرت، تامی رابینسون، را بازنشر کرد که در آن آمده بود: «فقط با اعتراض مکرر و با صدای بلند تغییر ایجاد خواهد شد!»

نائومی لانگ، وزیر دادگستری ایرلند شمالی، روز چهارشنبه گفت که عاملان اقدامات خشونت‌آمیز «درد، نگرانی و خشم واقعی مردم را به سلاح تبدیل می‌کنند» و تحریک‌کنندگان آنلاین راست افراطی را مسئول تشدید تنش‌های نژادی دانست.

پیوند با میراث «مشکلات» ایرلند شمالی

اوی چاتزی‌پاناگیوتیدو، مدرس انسان‌شناسی در دانشگاه کوئینز بلفاست، معتقد است که خشونت روز سه‌شنبه با «مشکلات» (درگیری فرقه‌ای در ایرلند شمالی بین دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۹۰) نیز مرتبط است. او گفت که شورش‌های خشونت‌آمیز در مناطقی رخ می‌دهد که تحت تأثیر محرومیت اقتصادی طولانی‌مدت، بیکاری و حاشیه‌نشینی قرار گرفته‌اند.

چاتزی‌پاناگیوتیدو افزود: «هنوز ارتباط مستقیمی بین شورش‌ها و شبه‌نظامیان راست افراطی برقرار نشده است، اما مردان جوانی که در این شورش‌ها شرکت می‌کنند، اهداف اصلی جذب این گروه‌ها بوده‌اند. بنابراین، فرآیندهای تاریخی و ایدئولوژیکی محلی با سیاست‌های راست افراطی جهانی همگرا می‌شوند.»

او همچنین اشاره کرد که در روایت ضد مهاجرت، مرز با ایرلند به عنوان راهرویی برای مهاجران مقصر شناخته می‌شود که تنش‌های مربوط به هویت ملی بین جوامع کاتولیک و ملی‌گرا (که به شدت خود را ایرلندی می‌دانند و طرفدار ایرلند متحد هستند) و جوامع پروتستان و اتحادیه‌گرا (که خود را بریتانیایی می‌دانند و خواهان ماندن در بریتانیا هستند) را دوباره شعله‌ور می‌کند.