وداع باشکوه با اسطوره راک آرژانتین، کارلوس «ایندیا» سولاری

صف‌های بی‌پایان و ادای احترام هواداران

صف طولانی عزاداران، که با آواز خواندن آهنگ‌های راک، تکان دادن پرچم‌ها و پخش موسیقی از بلندگوها همراه بود، تصویری فراموش‌نشدنی از عشق و ارادت به این هنرمند را به نمایش گذاشت. بوی کباب‌های دست‌ساز و فروش تی‌شرت‌هایی با تصویر سولاری، فضای خاصی به این گردهمایی بخشیده بود. حتی با شروع باران در غروب، صف‌ها همچنان پابرجا ماندند و هواداران مصرانه منتظر رسیدن به کلیسایی بودند که پیکر این ستاره راک در آن قرار داشت.

سولاری: نمادی فراتر از یک خواننده

کارلوس «ایندیا» سولاری، که جمعه گذشته درگذشت، به طور گسترده‌ای به عنوان محبوب‌ترین موسیقیدان آرژانتین شناخته می‌شد. آخرین کنسرت او در سال ۲۰۱۷، با حضور ۴۰۰,۰۰۰ نفر، گواهی بر محبوبیت بی‌نظیرش بود. با این حال، شهرت او عمدتاً به آرژانتین و اروگوئه محدود بود، واقعیتی که فرضیات رایج درباره یکپارچگی فرهنگی آمریکای لاتین را به چالش می‌کشد.

اشعار عمیق و تأثیرگذار:

• اشعار سولاری، که اغلب پیچیده، مبهم و سرشار از ارجاعات ادبی، سیاسی و تاریخی بودند، الهام‌بخش نسلی از هواداران وفادار، به ویژه در میان جوانان طبقه کارگر، شد.
• آهنگ‌هایی مانند «جی جی جی» و «لا گران بستیا پاپ» (نقدی بر صنعت موسیقی)، در مراسم عروسی، مسابقات فوتبال و مهمانی‌ها در سراسر آرژانتین شنیده می‌شوند.
• عباراتی چون «هر زندانی، یک زندانی سیاسی است» یا «خشونت، دروغ است» به شعارهایی برای مقاومت سیاسی تبدیل شدند.

مسیر هنری و چالش‌ها

سولاری در سال ۱۹۷۶ گروه راک تأثیرگذار «پاتریسیو ری و سوس ردوندیتوس د ریکوتا» را تأسیس کرد. پس از جدایی گروه در سال ۲۰۰۲، او با گروه جدیدی به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه بیماری پارکینسون او را مجبور به توقف اجراهای زنده کرد.

باورهای سیاسی و موانع:

سولاری آشکارا خود را یک پرونیست معرفی می‌کرد. دولت راست‌گرای خاویر مایلی با برگزاری مراسم تشییع او در ساختمان کنگره مخالفت کرد. به همین دلیل، این مراسم در آولاندا، منطقه‌ای تحت کنترل پرونیست‌ها، برگزار شد.

لورنا نونیز، داروساز اهل اروگوئه که برای شرکت در مراسم از ریو د لا پلاتا عبور کرده بود، گفت: «بهترین چیزها در آرژانتین، ال ایندیا و مارادونا بودند. او ارزش کلمات را به ما آموخت، با وادار کردن ما به تفکر برای تفسیر اشعارش.» دوستش، ماتیاس رودریگز، افزود: «ال ایندیا فقط یک خواننده نیست؛ برای ما، او مثل خانواده است؛ برای من، او پدرم است.»

چرا موسیقی سولاری جهانی نشد؟

پابلو آلابارس، جامعه‌شناسی که فرهنگ عامه را مطالعه می‌کند، دلیل عدم جهانی شدن موسیقی سولاری را «زبان شاعرانه و موسیقایی» او می‌داند. او توضیح می‌دهد:

«این سبک بسیار متمایزی از راک است که در هیچ جای دیگر آمریکای لاتین شنیده نمی‌شود. آن سبک شاعرانه مبهم و در عین حال کارگری، بسیار آرژانتینی است. در شعر ال ایندیا چیزی به نام اسپانیایی 'خنثی' وجود ندارد، که آن را فقط برای مخاطبان محلی قابل فهم می‌کند.»

آلابارس معتقد است که حرفه سولاری محدودیت‌های جهانی‌سازی فرهنگی را آشکار کرد. در حالی که ژانرهای معاصر مانند ترپ و رگاتون به راحتی در آمریکای لاتین پخش می‌شوند، موسیقی راک تحت تأثیر تاریخ‌های ملی و تجربیات سیاسی متمایز باقی مانده است. او گفت: «ساخت موسیقی راک تحت 'دیکتاتوری کامل' PRI در مکزیک، با انجام آن تحت رژیم ترور ویدلا در بوئنوس آیرس یکسان نیست.»

تأثیرات و میراث فرهنگی

پابلو پرانتوونو، روزنامه‌نگاری که در نگارش کتابی درباره گروه سولاری همکاری کرده است، گفت که موسیقی او ریشه در ترکیبی فرهنگی داشت که هم جهانی و هم «به وضوح آرژانتینی» بود و از تأثیرات متفاوتی از جمله تانگو، بیت‌نیک‌ها و موسیقی راک آنگلو-آمریکایی الهام می‌گرفت. او افزود: «این یک جنبش استثنایی است زیرا ردیابی ریشه‌های آن بسیار دشوار است.»

سولاری موسیقی خود را به صورت مستقل تولید می‌کرد، برچسب‌های بزرگ را رد می‌کرد، به ندرت مصاحبه می‌کرد و حتی در کنسرت‌هایش تصویری سخت‌گیرانه و کارگری را به نمایش می‌گذاشت. پرانتوونو می‌گوید که هوادارانش در آرژانتین این رویکرد را «بیانی بسیار قوی از اصول» می‌دانستند، اما این امر شانس بازاریابی موسیقی او در خارج از کشور را کاهش داد.

دانیل «رولی» گونزالس، کارگر نگهداری ۳۷ ساله، در مراسم تشییع یکشنبه، در حالی که برای کنترل اشک‌هایش تلاش می‌کرد، گفت: «این زیباست؛ تجربه این لحظه یک امتیاز است. شما نمی‌توانید این را در هیچ جای دیگری تجربه کنید. این منحصر به فرد است.»