لورنس اولیویه با پلاک آبی در خانه کودکی‌اش در لندن تجلیل شد

خانه‌ای که استعداد در آن شکفت

پلاک آبی سازمان میراث انگلستان در خیابان لوپوس ۲۲ در پیمیلیکو نصب شده است؛ خانه‌ای که اولیویه از سن پنج تا دوازده سالگی در آن زندگی می‌کرد. این دوران، پایه‌های استعداد بازیگری او را بنا نهاد، به ویژه تحت تأثیر پدرش که کشیش کلیسای سنت سیویور در آن سوی خیابان بود.

حضور ایان مک‌کلن و ادای احترام

ایان مک‌کلن، در مراسم رونمایی، ضمن تمجید از اولیویه، اظهار داشت که سرنوشت بازیگران این است که بیست سال پس از مرگشان فراموش شوند، اما یاد اولیویه به طرق مختلف زنده مانده است. او به تئاتری که به نام اولیویه نامگذاری شده و همچنین جوایز اولیویه اشاره کرد، اما تأکید کرد که درخشش واقعی او از طریق اجراهای بی‌نظیرش بوده است.

مک‌کلن با اشاره به خاطرات خود از اولیویه گفت: «من هرگز این شانس را نداشتم که با او همبازی شوم، اما برای مدت کوتاهی عضو گروه تئاتر ملی او در اولد ویک بودم. وقتی آنجا را ترک کردم، او پیامی به نماینده من فرستاد و گفت که شبح فرصت‌های از دست رفته او را تسخیر کرده است.»

او همچنین از یادداشتی یاد کرد که اولیویه پس از تماشای اجرای «مکبث» مک‌کلن در سال 1976 برای او فرستاد و آن را «کامل‌ترین نسخه نمایش» که تا به حال دیده بود، خواند. این در حالی بود که مک‌کلن بیست سال قبل از آن، اجرای مکبث خود اولیویه را دیده بود.

بازخوانی سخنرانی معروف و تأثیر کلیسا

مک‌کلن در مراسم، تنها به ستایش اولیویه نپرداخت، بلکه با اجرای پرشور بخش‌هایی از سخنرانی «یک بار دیگر به سوی شکاف» از نمایش «هنری پنجم»، که اولیویه برای کمپین نجات تئاتر رز ضبط کرده بود، حضار را تحت تأثیر قرار داد. این اجرا با جمله «خدایا به خاطر هری، انگلستان و رز فریاد بزن» به پایان رسید.

ایندو روباسینگهام، مدیر هنری تئاتر ملی، نیز در سخنرانی افتتاحیه خود، از شجاعت و بینش اولیویه در تأسیس یک گروه تئاتر ملی از هیچ، به گرمی یاد کرد.

پس از مراسم، قدم زدن در کلیسای سنت سیویور، جایی که اولیویه در کودکی هم‌سرایان بود و به موعظه‌های پدرش گوش می‌داد، تأثیر عمیق این مکان را بر شکل‌گیری شخصیت هنری او آشکار می‌سازد. اولیویه بعدها به یاد می‌آورد که چگونه واعظان می‌دانستند «چه زمانی صدا را پایین بیاورند، چه زمانی درباره خطرات جهنم فریاد بزنند، چه زمانی شوخی کنند، چه زمانی ناگهان احساساتی شوند، چه زمانی جدی شوند و چه زمانی برکت دهند.»

می‌توان تصور کرد که اولیویه جوان در پیمیلیکو، ارزش «خدمت» را آموخت؛ ارزشی که تمام دوران حرفه‌ای او را به عنوان بازیگر و کارگردان شکل داد.