جزئیات جدید مأموریت آرتمیس ۳: همکاری ناسا با بلو اوریجین و اسپیس‌ایکس

وضعیت راکت SLS و سکوی پرتاب

جرمی پارسونز، مدیر برنامه آرتمیس ناسا، در مصاحبه‌ای با آرس تکنیکا، وضعیت فعلی راکت سیستم پرتاب فضایی (SLS) و سکوی پرتاب را تشریح کرد. وی اظهار داشت که پرتابگر موبایل پس از پرتاب آرتمیس ۲ در آوریل ۲۰۲۶، در وضعیت بسیار خوبی قرار دارد. تغییرات اعمال شده بین آرتمیس ۱ و ۲ بسیار موفقیت‌آمیز بوده‌اند.

بوسترها به تأسیسات پردازش چرخشی منتقل شده‌اند و برای انباشت آماده می‌شوند. همچنین، برخی آسیب‌های جزئی در حفره شعله سکوی پرتاب در حال تعمیر هستند که انتظار می‌رود تا اوایل جولای به پایان برسد. پارسونز پیش‌بینی کرد که انباشت بوسترها در ماه جولای آغاز خواهد شد.

ناسا در حال بازطراحی و پیاده‌سازی مهر و موم‌های برودتی جدید برای این مأموریت است. بخشی از برنامه شامل یک تمرین لباس مرطوب (Wet Dress Rehearsal) است که در آن بوسترها و مرحله اصلی راکت سوخت‌گیری می‌شوند تا از عملکرد صحیح مهر و موم‌ها اطمینان حاصل شود.

شبیه‌ساز مرحله دوم و فرودگرها

مأموریت آرتمیس ۳ بدون مرحله بالایی ICPS پرواز خواهد کرد، زیرا برای رسیدن به مدار پایین زمین نیازی به آن نیست. اما یک شبیه‌ساز مرحله دوم مورد نیاز است که پارسونز آن را «اسپیسر» نامید. طراحی این اسپیسر تکمیل شده و فلز آن در حال شکل‌دهی است. انتظار می‌رود تا دسامبر به مرکز فضایی کندی برسد و کپسول اوریون روی آن قرار گیرد.

پارسونز در مورد فرودگر پروتوتایپ بلو اوریجین برای آرتمیس ۳، آن را یک «مقاله آزمایشی فرودگر» (lander test article) توصیف کرد. این فرودگر بین نسخه‌های Mk 1 و Mk 2 قرار دارد و شامل همان ماژول خدمه قمری، اویونیک و نرم‌افزار پرواز خواهد بود. تفاوت اصلی در موتورهای BE-7 است که در این نسخه آزمایشی از پیشرانه‌های ذخیره‌پذیر و سیستم کنترل واکنش استفاده می‌شود و نه سوخت‌های برودتی.

فرودگر بلو اوریجین برای آرتمیس ۳ می‌تواند با نسخه موجود 7x2 راکت نیو گلن پرتاب شود. با وجود انفجار اخیر پد پرتاب نیو گلن، ناسا به توانایی بلو اوریجین در آماده‌سازی این وسیله برای سال آینده اطمینان دارد. پارسونز تأکید کرد که ناسا در حال ارزیابی گزینه‌های جایگزین پرتاب نیز هست، از جمله استفاده از راکت‌های ولکان یا فالکون هوی، تا از تنوع معماری و قابلیت‌ها اطمینان حاصل کند و پرواز در سال ۲۰۲۷ را تضمین کند.

نقش استارشیپ در مأموریت

برخلاف فرودگر بلو مون، فضانوردان وارد استارشیپ اسپیس‌ایکس نخواهند شد و سیستم پشتیبانی حیات در آن وجود نخواهد داشت. پارسونز توضیح داد که تمرکز اصلی بر روی کنترل یکپارچه پشته (integrated stack control) بین استارشیپ بزرگ و اوریون کوچک‌تر و همچنین ادغام نرم‌افزار پرواز اویونیک است. این آزمایش‌ها در مدار پایین زمین انجام خواهند شد تا خطرات مربوط به فرود ماه در سال ۲۰۲۸ کاهش یابد.

پارامترهای مداری آرتمیس ۳

آرتمیس ۳ در یک مدار دایره‌ای با انحراف ۳۳- درجه پرواز خواهد کرد. ناسا در حال نهایی کردن پارامترهای مأموریت است، اما هدف فعلی ارتفاعی کمتر از ۲۵۰ مایل دریایی (۴۶۳ کیلومتر) است. این ارتفاع به دلیل نگرانی‌ها در مورد زباله‌های فضایی (MMOD) و تشعشعات، به دقت انتخاب شده است. هر دو فرودگر بلو اوریجین و استارشیپ می‌توانند با یک پرتاب به این مدار دست یابند.