«به توان هایتک»: داستان پیشرفت جوانان مشهدی در عرصه فناوری

از مسجد تا شرکت دانش‌بنیان: ریشه‌های یک موفقیت

شبنم غفاری‌حسینی، نویسنده کتاب «به توان هایتک»، درباره شکل‌گیری این اثر توضیح می‌دهد: «روایت‌خانه» در اصفهان، مرکزی برای شناسایی جوانانی است که با اتکا به علم بومی و روحیه جهادی، مسائل کشور را حل می‌کنند. در همین راستا، شرکت دانش‌بنیان «آهار» در مشهد شناسایی شد و ایده اولیه کتاب از آنجا شکل گرفت. جذابیت اصلی این سوژه برای من، تلاش بی‌وقفه این جوانان از دوران نوجوانی و رشد آن‌ها در بستر مسجد و کانون فرهنگی فارابی بود. این محیط معنوی، روحیه مجاهدت و جهت‌گیری علمی آن‌ها را شکل داده و در نهایت به تأسیس شرکتی فناورانه منجر شده است.

«مسجد می‌تواند در هر شهری بستر بسیار مناسبی برای شکل‌گیری اتفاقات بزرگ علمی، فرهنگی و حتی هنری باشد. اگر این ظرفیت با یک ارزش افزوده معنوی نیز همراه شود، طبیعتاً ضریب اثرگذاری آن بیشتر خواهد شد.»

غفاری‌حسینی تأکید می‌کند که همجواری با حرم مطهر رضوی و عنایت معنوی به مسجد، اثرگذاری این بستر را دوچندان کرده است. او معتقد است که در شهرهایی نظیر مشهد، اصفهان، شیراز و تبریز، ظرفیت‌های جدی از جوانانی با روحیه تلاش و مجاهدت وجود دارد که حتی از تهران نیز پیشی گرفته‌اند.

چالش‌ها و نقطه اوج: تولد «رامونا»

فرآیند تدوین کتاب «به توان هایتک» حدود یک و نیم سال به طول انجامیده است. نویسنده به همکاری خوب جوانان مشهدی اشاره می‌کند، اما چالش اصلی را در بخش‌های فنی و تخصصی می‌داند. عدم دسترسی به نیروگاه برای بازدید از نزدیک، باعث شد تا بخش فنی کار زمان بیشتری ببرد.

نقطه اوج روایت کتاب، لحظه نصب سیستم «رامونا» در نیروگاه است. در این لحظه حساس، امکان قطع اتصالات و آزمایش سیستم وجود نداشت و تیم «آهار» در فضایی پر از استرس و نگرانی، با حضور نیروهای آتش‌نشانی، سیستم را نصب کردند. آقای جهانی، یکی از اعضای تیم، شدت فشار را به حدی توصیف می‌کند که احساس کرده تمام موهایش ریخته است. نام «رامونا» نیز از همین تجربه نشأت گرفته، زیرا توربین برای آن‌ها غولی بزرگ بود که توانستند با این سیستم آن را مهار کنند.

بازخوردها و رسالت «روایت پیشرفت»

کتاب «به توان هایتک» به چاپ دهم رسیده و بازخوردهای مثبتی از مخاطبان در سنین مختلف دریافت کرده است؛ از دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان گرفته تا دانشجویان و مسئولان دانشگاهی. غفاری‌حسینی از ارتباط برقرار کردن کودکان و نوجوانان با نثر و روایت کتاب ابراز خرسندی می‌کند.

او در پایان، «روایت پیشرفت» را روایت مردم می‌داند؛ روایت کسانی که برای خود و کشورشان تلاش می‌کنند. این روایت تنها به مسئولان محدود نمی‌شود، بلکه شامل هر فردی است که در هر زمینه‌ای مشکلی را حل کرده و گره‌ای از کار کشور می‌گشاید. این تلاش‌های کوچک و بزرگ، مانند قطعات یک پازل، به رشد و شکوفایی ملی منجر می‌شوند.