ژنو میزبان تفاهم‌نامه صلح ایران و آمریکا؛ نگاهی به تاریخچه توافق‌های این شهر

ایالات متحده و ایران در آستانه امضای یک تفاهم‌نامه در شهر ژنو سوئیس هستند که به هفته‌ها درگیری نظامی پایان می‌دهد و فصل جدیدی از ۶۰ روز مذاکرات دیپلماتیک را آغاز خواهد کرد. این رویداد که با میانجی‌گری پاکستان صورت می‌گیرد، بار دیگر اهمیت ژنو را به عنوان کانون دیپلماسی جهانی برجسته کرده است.

ژنو؛ پایتخت صلح جهان

ژنو به دلیل بی‌طرفی سوئیس، استقرار نهادهای سازمان ملل و زیرساخت‌های لجستیکی مناسب، همواره به عنوان مقصدی ایده‌آل برای مذاکرات حساس و توافق‌های بین‌المللی شناخته می‌شود.

تاریخچه توافق‌های مهم در ژنو

این شهر در طول تاریخ میزبان معاهدات سرنوشت‌سازی بوده است که نقشه سیاسی و حقوق بشری جهان را تغییر داده‌اند:

• کنوانسیون‌های ژنو (۱۸۶۴ و ۱۹۴۹): ستون فقرات حقوق بین‌الملل بشردوستانه که از حقوق مجروحان، اسیران جنگی و غیرنظامیان محافظت می‌کند.
• توافق‌های ژنو (۱۹۵۴): چارچوبی برای پایان دادن به خصومت‌ها در اولین جنگ هندوچین و استقلال ویتنام، لائوس و کامبوج.
• توافق‌های جداسازی اسرائیل و سوریه (۱۹۷۴): پس از جنگ یوم‌کیپور برای ایجاد منطقه حائل میان دو ارتش.
• توافق‌های ژنو (۱۹۸۸): منجر به خروج نیروهای شوروی از افغانستان شد.
• طرح ونس (۱۹۹۱): با هدف پایان دادن به جنگ استقلال کرواسی.

«بی‌طرفی سوئیس و حضور نهادهای بین‌المللی، ژنو را به مکانی بی‌بدیل برای توافق‌های دشوار تبدیل کرده است.»

اهمیت استراتژیک توافق کنونی

اگرچه جزئیات دقیق نمایندگان حاضر در این مراسم هنوز مشخص نیست، اما انتخاب ژنو پیامی نمادین از تلاش برای بازگشت به ثبات منطقه‌ای است. این تفاهم‌نامه به عنوان یک نقشه راه برای کاهش تنش‌ها در خاورمیانه تلقی می‌شود.