واکاوی میراث ممیزی در سینمای ایران؛ نقد و بررسی فیلم «خرس»

نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی «خرس» به کارگردانی خسرو معصومی، با حضور کارگردان و جواد طوسی (منتقد سینما) در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. این نشست فرصتی برای واکاوی میراث چالش‌برانگیز ممیزی در سینمای ایران و تحلیل ساختار روایی این اثر بود.

سایه سنگین ممیزی بر سینمای ایران

وحید آگاه، حقوقدان، با اشاره به توقیف طولانی‌مدت «خرس»، این روند را میراثی از دهه شصت دانست که همچنان بر فضای سینمایی کشور سایه افکنده است. جواد طوسی با تأیید این نگاه، به تاریخ جشنواره فیلم فجر اشاره کرد و گفت:

«اگر سینمای ما همچنان بخواهد با نوعی تفکر دولتی اداره شود، طبیعی است که با سوءتفاهم‌ها و توقیف‌های مقطعی روبه‌رو شویم؛ روندی که از همان نخستین دوره جشنواره با فیلم‌هایی نظیر «خط قرمز» آغاز شد.»

تحلیل خشونت در آثار خسرو معصومی

یکی از محورهای اصلی گفتگو، ریشه‌یابی خشونت در فیلم «خرس» بود. طوسی با مقایسه آثار معصومی با سینمای سام پکین‌پا و مارتین اسکورسیزی، خشونت در این فیلم را فراتر از موقعیت اقلیمی دانست و آن را به لایه‌های عمیق‌تری از جامعه‌شناسی و جرم‌شناسی مرتبط کرد.

مقایسه ساختاری خشونت

پارادوکس‌های شخصیتی و پایان‌بندی

خسرو معصومی در پاسخ به نقدهای مطرح شده درباره پایان‌بندی فیلم، بر واقعی بودن ریشه‌های داستانی تأکید کرد. او بیان داشت که شخصیت اصلی فیلم در موقعیتی جنون‌آمیز قرار می‌گیرد که ناشی از فشارهای درونی و شرایط پیرامونی است. معصومی همچنین از همکاری درخشان فرهاد اصلانی در فینال فیلم یاد کرد.

اهمیت صدا در روایت سینمایی

در بخش پایانی نشست، به نقش کلیدی طراحی صدا در فیلم پرداخته شد. طوسی معتقد است که «خرس» دارای یک فیلمنامه جداگانه برای صداست که ریتم روایت را تقویت می‌کند. خسرو معصومی در نهایت با قدردانی از محمدرضا دلپاک، سهم قابل توجهی از موفقیت حسی فیلم را مرهون صداگذاری حرفه‌ای آن دانست.