هندسه رنج و امید؛ چرا «کودک» مرزِ نهاییِ سینمای ۱۰۰ ثانیه‌ای است؟

سینما؛ نگهبان حافظه بشری

در این دوره از جشنواره، تمرکز اصلی بر میزان «تأثیرگذاری» روایت‌هاست. سینماگر در این قاب، نه تنها یک گزارشگر، بلکه معمارِ حافظه است که با دوربین خود، ویرانه‌ها را به روایتی ماندگار تبدیل می‌کند تا زندگی جاری در پسِ خشونت‌ها را به تصویر بکشد.

نبرد برای کودکان جهان

بخش بین‌الملل پانزدهمین جشنواره فیلم ۱۰۰ با شعار «نبرد برای کودکان جهان»، دایره دغدغه‌های خود را به شکلی گسترده تعریف کرده است. این نگاه انسان‌محور، مرزهای جغرافیایی، نژادی و مذهبی را درنوردیده و به دنبال نمایش رنج‌های مشترک کودکان در سراسر جهان است.

نوآوری در روایت‌گری

یکی از نقاط عطف این دوره، ورود به عرصه هنر مفهومی و اجرای پروژه عکاسی مستند خیابانی است. این اقدام پیشرو، پیامی روشن برای جامعه هنری دارد: جشنواره به دنبال یافتن زبان‌های تازه‌ای برای روایت دردهای کهن و شکستن مرز میان مخاطب و اثر هنری است.

صد ثانیه، زمان کوتاهی است، اما برای لرزاندن ستون‌های بی‌تفاوتی جهان، کافی است.