بررسی روش‌های نوین درمانی برای کاهش آسیب‌های مغزی پس از سکته

پژوهشگران با هدف توسعه روش‌های نوین جهت افزایش «پنجره زمانی درمان» در بیماران سکته مغزی، به بررسی تاثیر ترکیب دارویی خاص برای القای هیپوترمی (کاهش دمای بدن) پرداخته‌اند.

مکانیسم علمی خنک‌سازی بدن

هیپوترمی یا کاهش دمای مرکزی بدن، با هدف کاهش فعالیت متابولیک نورون‌ها انجام می‌شود تا سلول‌های مغزی در مواجهه با قطع اکسیژن‌رسانی، مدت زمان بیشتری زنده بمانند. این فرصت طلایی به پزشکان اجازه می‌دهد تا پیش از وقوع آسیب‌های غیرقابل جبران، لخته خون را از رگ‌های مغزی خارج کنند.

بازنگری در یک ایده قدیمی

در دهه ۱۹۸۰، تلاش‌هایی برای ایجاد وضعیت «خواب زمستانی مصنوعی» با استفاده از کلرپرومازین و پرومتازین صورت گرفت که به دلیل عوارض جانبی ناشی از دوزهای بالا متوقف شد. با این حال، مطالعات اخیر نشان داده است که این ترکیب می‌تواند با گشاد کردن عروق خونی نزدیک پوست، باعث انتقال گرمای عمقی بدن به محیط شود.

نتایج در مدل‌های حیوانی

یافته‌های آزمایشگاهی نشان می‌دهد موش‌ها و میمون‌های تحت درمان با این ترکیب، در مقایسه با سایر روش‌های خنک‌کننده، اکسیژن کمتری مصرف کرده و پس از سکته، بافت مرده مغزی محدودتر و عملکرد عصبی بهتری داشته‌اند.

چالش‌های کارآزمایی بالینی

در بررسی بالینی روی ۳۲ بیمار، اگرچه ایمنی داروها تایید شد، اما کاهش دمای بدن ناچیز بود و بهبودی قابل‌توجهی در وضعیت بیماران مشاهده نشد. متخصصان بر این باورند که تزریق دارو در بازه زمانی ۱۲.۵ ساعت، دلیل اصلی ناکارآمدی این مرحله بوده است.

«ما معتقدیم طولانی بودن زمان تجویز دارو مانع از رسیدن به نتیجه مطلوب شده است و اکنون در حال اجرای پروتکل جدیدی با دوز بالاتر در بازه زمانی یک‌ساعته هستیم.»