سایه سنگین زباله‌های الکترونیکی بر سلامت کارگران هندی

با افزایش مصرف دیجیتال در هند، کوهی از زباله‌های الکترونیکی در حال شکل‌گیری است که مدیریت آن بر دوش کارگرانی قرار دارد که بدون هیچ‌گونه محافظت، با مواد سمی دست‌ و پنجه نرم می‌کنند.

بحران سلامت در کارگاه‌های غیررسمی

در منطقه «مصطفی‌آباد» دهلی‌نو، کارگران در فضاهای کوچک و آلوده، قطعات الکترونیکی را با دست خالی جدا می‌کنند. استفاده از مشعل برای ذوب قطعات، مواد شیمیایی بسیار سمی را در هوا منتشر می‌کند که تهدیدی جدی برای سلامت کارگران است. بسیاری از این افراد به دلیل نبود دستکش و ماسک، دچار سوختگی، بریدگی و عفونت‌های مزمن می‌شوند.

آمار نگران‌کننده زباله‌های الکترونیکی

هند پس از چین و ایالات متحده، سومین تولیدکننده بزرگ زباله‌های الکترونیکی در جهان است. آمار رسمی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۵-۲۰۲۶، بیش از ۱.۴ میلیون تن زباله الکترونیکی تولید شده است. دهلی‌نو به تنهایی ۱۰ درصد از این حجم را به خود اختصاص داده است.

پیامدهای زیست‌محیطی و انسانی

کارشناسان محیط‌زیست هشدار می‌دهند که در بسیاری از موارد، محل زندگی کارگران با محل بازیافت یکی است. این هم‌جواری باعث می‌شود خانواده‌ها و کودکان به‌طور مداوم در معرض سرب، جیوه، کادمیوم و دی‌اکسین قرار بگیرند که منجر به مشکلات تنفسی و اختلالات عصبی می‌شود.

«اگر در معرض سرب قرار بگیرید، جذب آهن برای بدن بسیار دشوار می‌شود. این موضوع به‌ویژه برای زنان و کودکان که در همان محیط‌های آلوده زندگی می‌کنند، خطرناک است.»

ضرورت اصلاح سیاست‌ها

فعالان حقوق کارگران معتقدند دولت باید به جای حذف بخش غیررسمی، این کارگران را به رسمیت شناخته و با آموزش و فراهم کردن فضای کاری ایمن، آن‌ها را در اقتصاد رسمی ادغام کند. در حال حاضر، تنها ۱۰ درصد از کارگران از تجهیزات حفاظت فردی استفاده می‌کنند که دلیل اصلی آن هزینه بالا و نبود امکانات است.