فروپاشی کودکی در کرانه باختری؛ گزارش سازمان ملل از ابعاد ترومای کودکان فلسطینی

گزارش جدید کمیسیون مستقل سازمان ملل متحد، ابعاد هولناک تأثیرات اشغالگری و یورش‌های نظامی بر زندگی و روان کودکان فلسطینی در کرانه باختری و غزه را فاش می‌کند.

سایه‌سار ترس بر کودکی در اردوگاه‌های پناهندگان

در کوچه‌های باریک اردوگاه پناهندگان «دهیشه»، کودکان به جای بازی، در حال روایت تجربه‌های خود از یورش‌های نظامی هستند. برای این نسل، زندگی نه با رویا، بلکه با صدای گلوله‌ها، گاز اشک‌آور و ترس از یورش‌های شبانه تعریف می‌شود. «زندگی ما متوقف می‌شود»؛ این جمله‌ای است که کودکان در توصیف وضعیت خود هنگام ورود نیروهای نظامی به محله‌هایشان به کار می‌برند.

آمار تکان‌دهنده از فاجعه انسانی

بر اساس یافته‌های کمیسیون تحقیقات سازمان ملل، آمار آسیب‌ها به کودکان فلسطینی به شرح زیر است:

استرس مزمن؛ میراث نسل‌کشی

کارشناسان روان‌شناسی تأکید دارند که آنچه کودکان فلسطینی تجربه می‌کنند، فراتر از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است. این وضعیت «استرس مزمن و پیوسته» نامیده می‌شود، چرا که هیچ نقطه امنی برای پایان یافتن این تهدیدها وجود ندارد. تکرار یورش‌ها باعث شده است که کودکان در وضعیت دائمی «انتظار برای حمله» زندگی کنند که تأثیرات مخرب بلندمدتی بر سلامت روان و رشد آن‌ها دارد.

«ما درباره شوک‌های مکرر و رویدادهای مداومی صحبت می‌کنیم که هرگز پایان نمی‌یابند. سلامت جسمی و روانی کودک در این شرایط جدایی‌ناپذیر است.»

ترومای نسلی و نبرد برای بقا

گزارش سازمان ملل این وضعیت را نتیجه یک «مکانیسم طولانی‌مدت سلطه و سرکوب» می‌داند. بسیاری از این کودکان، نسل پنجم پناهندگانی هستند که از زمان «نکبت» (۱۹۴۸) با بی‌خانمانی و خشونت دست‌وپنج نرم می‌کنند. در حال حاضر، بازداشت والدین به دست نیروهای نظامی، فروپاشی ساختار خانواده و تخریب مدارس، چرخه‌ای از ترومای نسلی ایجاد کرده است که مانع از هرگونه ثبات و بهبودی برای این کودکان می‌شود.