چرا بریتانیا نخست‌وزیران خود را می‌بلعد؟ بحران تکراری در داونینگ استریت

بریتانیا بار دیگر با بحران رهبری روبروست؛ خروج کی‌یر استارمر از داونینگ استریت پس از دو سال، نشان‌دهنده تداوم بی‌ثباتی عمیقی است که دهلیزهای قدرت در لندن را فرا گرفته است.

افول ثبات سیاسی در لندن

در دوران پس از جنگ جهانی دوم، بریتانیا به نخست‌وزیرانی با طول عمر سیاسی بالا شناخته می‌شد. با این حال، اکنون این کشور در آستانه انتخاب هفتمین نخست‌وزیر خود در کمتر از ده سال قرار دارد. خروج استارمر که با وعده‌های بزرگ و پیروزی قاطع در سال ۲۰۲۴ به قدرت رسیده بود، پرسش‌های جدی درباره کارآمدی ساختار سیاسی فعلی ایجاد کرده است.

عوامل فروپاشی اقتدار نخست‌وزیران

تحلیل‌گران معتقدند ترکیبی از عوامل در این وضعیت نقش دارند:

• تغییر در روابط با پارلمان: نمایندگان مجلس اکنون بیش از هر زمان دیگری تمایل به شورش علیه رهبران حزب خود دارند.
• تغییر رفتار رأی‌دهندگان: نظام دوحزبی سنتی بریتانیا در حال فروپاشی است و وفاداری‌های حزبی به شدت کاهش یافته است.
• پیامدهای برگزیت: این پدیده فشارهای ساختاری بر نظام سیاسی را تشدید کرده و مدیریت دولت را دشوارتر ساخته است.

«قدرت نخست‌وزیر مانند یک نوار کشی است؛ می‌تواند کش بیاید، اما تنها تا حدی مشخص.»

چالش پیش روی جانشینان

با مطرح شدن نام‌هایی همچون «اندی برنهام» به عنوان جانشینان احتمالی، تردیدهای جدی وجود دارد که آیا فرد جدید قادر خواهد بود این چرخه‌ی معیوب را بشکند یا خیر. هر نخست‌وزیر جدید در حالی وارد دفتر نخست‌وزیری می‌شود که با همان مشکلات عمیق، نمایندگان مضطرب و افکار عمومی بی‌صبر روبروست.

در نهایت، این فرآیند خودتقویت‌کننده باعث شده است که حذف نخست‌وزیران به یک «عادت مدرن بریتانیایی» تبدیل شود و ثبات سیاسی به قربانی اصلی رقابت‌های درون‌حزبی بدل گردد.