آیا توپ «تریوندا» در جام جهانی ۲۰۲۶ کار را برای دروازه‌بانان دشوار کرده است؟

در حالی که جام جهانی ۲۰۲۶ با هیجان دنبال می‌شود، بحث‌های فنی پیرامون «تریوندا»، توپ رسمی این مسابقات، بالا گرفته است. بسیاری از دروازه‌بانان و کارشناسان معتقدند ویژگی‌های ساختاری این توپ، مهار شوت‌ها را برای سنگربانان دشوارتر از همیشه کرده است.

ساختار متفاوت؛ چالشی برای دروازه‌بانان

کاسپر اشمایکل، دروازه‌بان پیشین تیم ملی دانمارک، معتقد است تفاوت ساختاری این توپ با مدل‌های پیشین کاملاً محسوس است. او می‌گوید: «این توپ از چهار پنل متصل به هم بدون هیچ‌گونه دوخت تشکیل شده است. ترکیب این ساختار با شرایط جوی و تراکم هوا، باعث کاهش درگ (مقاومت هوا) شده و توپ را در کسری از ثانیه سریع‌تر به حرکت در می‌آورد.»

آمارها چه می‌گویند؟

داده‌های آماری نشان می‌دهند که فرضیه دشوار بودن مهار این توپ بی‌اساس نیست:

دیدگاه فنی: بازیِ حاشیه امنیت

جو هارت، دروازه‌بان سابق تیم ملی انگلستان، با اشاره به صحنه‌هایی که توپ پس از تماس دست دروازه‌بان وارد دروازه شده، می‌گوید: «در سطح اول فوتبال، وقتی دروازه‌بان به توپ دست می‌زند، معمولاً قادر است آن را دفع کند. اما در این تورنمنت شاهد هستیم که توپ حتی با وجود تماس، به درون دروازه می‌غلتد.»

«سازندگان توپ را به گونه‌ای طراحی کرده‌اند که گل‌های بیشتری به ثمر برسد. دروازه‌بانی بازیِ حاشیه امنیت (Margins) است و این تغییرات کوچک، تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند.»

دفاع سازندگان از طراحی تریوندا

شرکت سازنده اعلام کرده است که «تریوندا» حاصل سه سال و نیم تحقیق و ۳۰۰ آزمایش آزمایشگاهی در شهرهای مختلف میزبان است. طبق بیانیه رسمی، طراحی چهار پنلی با درزهای عمیق و حکاکی‌های استراتژیک، با هدف ایجاد پایداری بهینه در پرواز و افزایش چسبندگی در شرایط مرطوب انجام شده است تا تعادل دقیقی میان کنترل بازیکن و عملکرد توپ برقرار شود.