چالش هویت در سنگاپور؛ اکران یک فیلم چینی، سیاست‌های زبانی را به چالش کشید

اکران موفقیت‌آمیز فیلم چینی «عزیز تو» در سنگاپور، نه تنها به عنوان یک اثر سینمایی، بلکه به عنوان کاتالیزوری برای بازنگری در سیاست‌های زبانی و هویت فرهنگی این کشور عمل کرده است.

مقاومت در برابر دوبله

فیلم «عزیز تو» که با بودجه‌ای محدود و با تکیه بر بازیگران تازه‌کار ساخته شده، داستانی نوستالژیک از مهاجرت و پیوندهای خانوادگی را روایت می‌کند. نکته کلیدی این اثر، استفاده از گویش «تئوچیو» است؛ زبانی که ریشه در منطقه چائوشان چین دارد و نسل‌های قدیمی‌تر چینی‌زبان در جنوب شرق آسیا با آن مانوس هستند. با این حال، اکران این فیلم در سنگاپور با دوبله به زبان «ماندارین» همراه شد که انتقاد گسترده مخاطبان را در پی داشت.

سیاست‌های زبانی و زوال گویش‌ها

این بحث‌ها ریشه در سیاست‌های دولتی سنگاپور از دهه ۱۹۸۰ دارد. در آن دوران، دولت با هدف یکپارچه‌سازی جامعه چینی‌تبار، کمپین «صحبت به زبان ماندارین» را راه اندازی کرد که به تدریج منجر به حذف گویش‌هایی نظیر تئوچیو، هوکین، کانتونی و هاکا از رسانه‌ها و فضای عمومی شد.

واکنش مقامات و تقاضای عمومی

در پی اعتراضات گسترده و فروش سریع بلیت‌های محدود اکران اصلی، وزارت اطلاعات سنگاپور اعلام کرد که به درخواست‌ها برای اکران آزادانه‌تر فیلم‌های با گویش اصلی توجه کرده و رویکرد منعطف‌تری در پیش خواهد گرفت. برخی از فعالان فرهنگی معتقدند:

«گویش‌ها، مخازن زنده و تپنده سفرها، آداب و رسوم و هویت نیاکان ما هستند و زمان آن رسیده است که سیاست‌های گذشته بازنگری شود.»

نگاه به آینده

با وجود علاقه نسل جوان برای پیوند با میراث فرهنگی خود، کارشناسان نسبت به احیای کامل این گویش‌ها تردید دارند. به گفته متخصصان زبانی، یادگیری گویش به عنوان یک زبان خارجی با استفاده روزمره از آن در جامعه متفاوت است و بدون تمرین مستمر، احتمال فراموشی آن همچنان وجود دارد.