آیا می‌توان از انقلاب گفت، بی‌آنکه فیلمی سیاسی ساخت؟

سینمای وحید موسائیان؛ عبور از سیاست به سوی انسان

وحید موسائیان در تازه‌ترین اثر خود، «خط نجات»، مخاطب را به تهران دهه ۵۰ می‌برد؛ مقطعی پرالتهاب که پیش‌زمینه تحولات بزرگ تاریخی است. با این حال، موسائیان در این فیلم بیش از آنکه درگیر روایت‌های کلان سیاسی شود، بر تجربه‌های زیسته انسانی تمرکز کرده است.

تاریخ به مثابه بستری برای روایت

کارگردان «خط نجات» معتقد است تاریخ تنها بستری برای تصویر کردنِ زیست انسان‌هاست. او در گفت‌وگو با صبا تأکید کرد که هدفش ساخت فیلمی سیاسی یا ایدئولوژیک نبوده است. به باور موسائیان، اگر روایت انسانی در مرکز ثقل داستان قرار گیرد، اثر از شعارزدگی فاصله می‌گیرد و به درک عمیق‌تری از واقعیت می‌رسد.

تنهایی در بزنگاه‌های تاریخی

یکی از مؤلفه‌های اصلی سینمای موسائیان، حضور شخصیت‌هایی است که در میان شلوغی‌های تاریخی، درگیر بحران‌های درونی و تنهایی‌های عمیق خود هستند. او در این باره می‌گوید:

«نجات در عنوان فیلم، تنها رهایی از یک دوره تاریخی نیست؛ بلکه می‌تواند رهایی از گذشته، از روابط انسانی و حتی از تنهایی باشد.»

چالش‌های بازسازی و مواجهه با مخاطب

موسائیان در خصوص بازسازی تهران دهه ۵۰ و تغییر ذائقه مخاطب امروز نکات قابل تأملی را مطرح می‌کند:

• بازسازی تاریخی: فیلم تلفیقی از حافظه شخصی و بازسازی تاریخی است که انتقال «روح» آن دوران را اولویت می‌داند.
• ریتم روایت: وی می‌پذیرد که همراه کردن مخاطبِ عادت‌کرده به ریتم تند شبکه‌های اجتماعی با روایتی آرام دشوار است، اما معتقد است قصه خوب، نسل امروز را نیز جذب می‌کند.
• شرایط اکران: «خط نجات» پس از سال‌ها وقفه، در شرایطی اکران شد که از نظر زمانی و تبلیغاتی با چالش‌هایی روبرو بود.

در نهایت، «خط نجات» بیش از آنکه پاسخ‌دهنده به پرسش‌های تاریخی باشد، مخاطب را با پرسش‌هایی درباره نسبت انسان با سیاست، عشق و قدرت مواجه می‌کند؛ پرسش‌هایی که به عقیده کارگردان، مهم‌ترین سرمایه این فیلم محسوب می‌شوند.