از مارادونا تا مسی: چرا بنگلادش شیفته آرژانتین است؟

جنون آبی و سفید در قلب داکا

در حالی که هزاران کیلومتر دورتر از بوئنوس‌آیرس، پایتخت بنگلادش در تب و تاب جام جهانی ۲۰۲۶ می‌سوزد، خیابان‌های داکا به تسخیر رنگ‌های آبی و سفید درآمده است. هواداران پرشور بنگلادشی که تیم ملی کشورشان تاکنون به جام جهانی راه نیافته، با هر بازی آرژانتین، شب‌زنده‌داری کرده و با فریاد نام مسی، خیابان‌ها را به لرزه درمی‌آورند.

ریشه‌های تاریخی یک عشق فوتبالی

برای بسیاری از مردم بنگلادش، این دلبستگی ریشه در جام جهانی ۱۹۸۶ دارد. دیگو مارادونا با نبوغ خود، قلب میلیون‌ها بنگلادشی را تسخیر کرد و آرژانتین را به قطب اصلی هواداری در این کشور تبدیل نمود. به گفته تحلیل‌گران، رقابت سنتی با برزیل و شکست‌های تلخ و شیرین آرژانتین در دهه‌های گذشته، این پیوند عاطفی را ناگسستنی کرده است.

وقتی مسی جام قهرمانی را بالای سر برد، دیگر هیچ حسرتی برای فوتبال باقی نماند؛ این بار با لذتی عمیق مسابقات را تماشا می‌کنم.

دیپلماسی توپ و تور

این شور و اشتیاق تنها در زمین فوتبال باقی نمانده و بازتابی سیاسی نیز داشته است. پس از حمایت گسترده بنگلادشی‌ها از آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۲، دولت آرژانتین در اقدامی نمادین، سفارت خود را در داکا پس از ۴۵ سال بازگشایی کرد. این امر نشان‌دهنده قدرت «فوتبال» به عنوان یک کاتالیزور در روابط بین‌الملل است.

تضاد میان اشتیاق و واقعیت

با وجود این شور بی‌پایان، کارشناسان ورزشی نسبت به وضعیت فوتبال بنگلادش هشدار می‌دهند. در حالی که رتبه تیم ملی بنگلادش ۱۸۱ جهان است، منتقدان معتقدند نبود سیستم آموزشی، آکادمی‌های استاندارد و زیرساخت‌های لازم، مانع از تبدیل این «پتانسیل عاطفی» به «موفقیت ملی» شده است.