عباس کیارستمی؛ هنرمندی که جهانی شدن را در وفاداری به هویت یافت

سینمای کیارستمی؛ وفاداری به هویت در عین جهانی شدن

عباس کیارستمی، فیلمساز شهیر ایرانی، نه تنها با آثار خود پنجره‌ای تازه به روی سینمای جهان گشود، بلکه با رویکردی مسئولانه نسبت به هویت ملی، الگویی از یک هنرمند متعهد را به یادگار گذاشت. او همواره تأکید داشت که برای درخشیدن در عرصه‌های بین‌المللی، نیازی به فاصله گرفتن از فرهنگ بومی نیست.

اخلاق حرفه‌ای در مجامع بین‌المللی

کیارستمی پس از دریافت نخل طلای کن، با نگاهی واقع‌بینانه به جایگاه سینمای ایران، تصریح کرد که ترجیح می‌دهد مسائل و اختلافات داخلی را در رسانه‌های خارجی مطرح نکند. او معتقد بود مشکلات هر کشوری باید در داخل همان مرزها حل‌وفصل شود و جشنواره‌های جهانی نباید محملی برای منازعات سیاسی قرار گیرند.

هنرِ «دیدن»؛ میراثی ماندگار

یکی از درخشان‌ترین وجوه جهان‌بینی کیارستمی، دعوت به «دیدن» بود. او با استفاده از عناصر ساده‌ای همچون جاده‌های خاکی، درختان و زندگی روزمره، مخاطب را به تأمل وا می‌داشت. خاطره‌ای از دکتر علی رفیعی درباره پاکت سیگار، به خوبی این نگاه را تبیین می‌کند:

بسیاری از انسان‌ها به جهان نگاه می‌کنند، اما آن را نمی‌بینند. دیدن، تنها عمل چشم نیست؛ حاصل دقت، تأمل و کشف معنا در ساده‌ترین پدیده‌های زندگی است.

اصول سینمایی کیارستمی

• سادگی در تولید: باور به اینکه نگاه فیلمساز بر امکانات عظیم تولید اولویت دارد.
• اعتماد به مخاطب: استفاده از پایان‌های باز برای مشارکت دادن تماشاگر در خلق معنا.
• اصالت در زبان شخصی: تأکید بر اینکه هر هنرمند باید جهان شخصی خود را کشف کند.

امروز، سال‌ها پس از درگذشت این کارگردان بزرگ، آثار او همچنان در دانشگاه‌ها و محافل سینمایی جهان تدریس و تحلیل می‌شوند. او به سینمای ایران آموخت که می‌توان با وفاداری به ریشه‌ها، نام یک ملت را در تاریخ هنر هفتم جاودانه کرد.