معماری جدید فشار آمریکا علیه ایران؛ راهبردی فرسایشی در سایه ناتو

حضور دونالد ترامپ در اجلاس ناتو در آنکارا، تنها یک نشست دیپلماتیک معمولی نبود، بلکه نشان‌دهنده تغییر جهت راهبردی ایالات متحده در قبال جمهوری اسلامی ایران و محور مقاومت است. واشینگتن با عبور از مدل فشارهای مستقیم، به سمت یک معماری ترکیبی و چندلایه حرکت کرده است.

معماری جدید فشار

راهبرد نوین آمریکا بر پایه ایجاد فرسایش همزمان در سطوح مختلف استوار است تا دستگاه تصمیم‌گیر ایران را درگیر مدیریت بحران‌های موازی کند. این رویکرد بر سه محور اصلی متمرکز است:

• فشار داخلی: هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی و کاهش تاب‌آوری عمومی.
• تغییر محیط پیرامونی: فعال‌سازی کانون‌های ناامنی در مرزهای ایران.
• ائتلاف‌سازی فرامنطقه‌ای: همسوسازی متحدان غربی در چارچوب ناتو.

اهداف چهارگانه واشینگتن

حضور ترامپ در اجلاس آنکارا چهار هدف کلیدی را دنبال می‌کرد:

چشم‌انداز راهبرد جدید

علاوه بر این، در پرونده‌های فلسطین و یمن نیز تحرکات جدیدی مشاهده می‌شود. تلاش برای تثبیت وضعیت در غزه و کرانه باختری و احتمال عملیاتی شدن طرح‌های موساد علیه انصارالله یمن، همگی قطعاتی از این پازل بزرگتر هستند. با این وجود، تحلیلگران بر این باورند که این راهبرد به دلیل واقعیت‌های میدانی و اراده ملت‌ها، در نهایت با شکست مواجه خواهد شد و نظم منطقه‌ای نه از طریق مهندسی خارجی، بلکه بر اساس خواست ملت‌های منطقه شکل خواهد گرفت.