در جستجوی عزیزان در غزه؛ اندوهی که زیر آوارها مدفون مانده است

جستجوی دشوار برای عزیزان در آوارهای غزه

در حالی که بیش از دو سال از حملات ویرانگر می‌گذرد، بسیاری از خانواده‌های فلسطینی در غزه همچنان درگیر کابوسی پایان‌ناپذیر هستند؛ جستجو برای یافتن پیکر عزیزانی که زیر آوار خانه‌های فروریخته مدفون شده‌اند. این فرآیند نه تنها یک چالش لجستیکی، بلکه یک بحران عمیق روانی برای بازماندگان است که بدون امکان وداع یا تدفین، در وضعیت بلاتکلیفی باقی مانده‌اند.

داستان خانواده حاجی: زخمی که التیام نمی‌یابد

خانواده حاجی در محله الزیتون غزه، نمونه‌ای از هزاران خانواده‌ای هستند که زندگی‌شان در یک لحظه فرو پاشید. در حمله‌ای که منجر به تخریب ساختمان سه طبقه آن‌ها شد، بیش از ۳۰ عضو خانواده جان باختند. فدا حاجی، که به همراه فرزندانش از این حادثه جان سالم به در برده، می‌گوید: «تصور اینکه عزیزانم هنوز زیر آوار هستند، هر روز مرا می‌شکند. دردناک‌تر از فقدان، ناتوانی در وداع و دفن آن‌هاست.»

بحران تجهیزات و چالش‌های امدادی

مقامات دفاع مدنی در غزه تأکید می‌کنند که کمبود شدید تجهیزات سنگین، مانع اصلی در مسیر بازیابی پیکرهاست. اسماعیل الثوابته، مدیر دفتر رسانه‌ای دولت در غزه، وضعیت موجود را یک فاجعه انسانی توصیف می‌کند که آثار روانی و اجتماعی عمیقی بر جامعه باقی گذاشته است.

جنگ خاموش نیروهای دفاع مدنی

عبدالله المجدلاوی، از مدیران دفاع مدنی، عملیات جستجو را «جنگی خاموش» توصیف می‌کند که حتی پس از پایان ساعات کاری، ذهن امدادگران را رها نمی‌کند. تیم‌های امدادی با ابزارهای بسیار ابتدایی مانند چکش و دست، میان هزاران تن بتن به دنبال کوچک‌ترین نشانه‌ای از پیکرهای مدفون می‌گردند. او می‌گوید: «گاهی تنها چند استخوان کوچک پیدا می‌کنیم و باید همان را به خانواده‌هایی تحویل دهیم که سال‌ها در انتظار خبری از عزیزانشان بوده‌اند.»

تجربه‌هایی از این دست، شوک‌های مداومی را به تیم‌های دفاع مدنی وارد می‌کند؛ جایی که هر تلاش برای شناسایی، دریچه‌ای نو به سوی دردی عمیق‌تر می‌گشاید.

در نهایت، برای بسیاری از ساکنان غزه، این آوارها تنها بقایای ساختمان‌های مسکونی نیستند، بلکه بخشی از حافظه و زندگی آن‌هاست که در زیر خاک مدفون مانده و هیچ امیدی به بازسازی آن بدون رسیدن به حقیقت و بستن پرونده این فقدان وجود ندارد.