نگاهی به جهان ذهنی و مینیمال نمایش «اسب‌نَورد» در تئاترشهر

روایتی از زخم‌های انباشته در تئاترشهر

نمایش «اسب‌نَورد» که این روزها در سالن قشقایی مجموعه تئاترشهر به اجرا درآمده است، با عبور از روایت‌های مرسوم، به واکاوی چرخه خشونت و تأثیرات آن بر روان انسان می‌پردازد. این اثر با تکیه بر جهان ذهنی شخصیت‌ها، خاطرات و زخم‌های کهنه را به هسته مرکزی درام تبدیل کرده است.

تأکید بر تجربه زیسته مخاطب

هستی حسینی، کارگردان این نمایش، معتقد است که هدف از این شیوه کارگردانی، فراتر رفتن از شنیدن صرف داستان توسط مخاطب است. او در این باره می‌گوید: «تلاش کردیم تماشاگر احساس کند در حال تجربه کردن ذهن و خاطرات شخصیت‌هاست. در این نمایش، ریتم، سکوت و کنش‌های درونی جایگزین تحرکات مرسوم صحنه شده‌اند.»

مینیمالیسم به مثابه ضرورت دراماتیک

برخلاف تصورات رایج، مینیمالیسم در «اسب‌نَورد» یک انتخاب تزئینی نیست. مصطفی کوشکی، تهیه‌کننده اثر، با تأکید بر این موضوع می‌گوید که این فرم اجرایی از ضرورت‌های درونی جهان نمایش ناشی شده است. حذف عناصر اضافی صحنه، فرصت مشارکت بیشتری را برای تخیل مخاطب فراهم می‌کند.

«کیفیت و اقتصاد در تقابل با یکدیگر نیستند. اثری که بتواند تأثیرگذار باشد و ارتباط درستی با مخاطب برقرار کند، شانس بیشتری برای موفقیت اقتصادی خواهد داشت.»

عناصر نمادین و تعامل با تماشاگر

یکی از ویژگی‌های متمایز این نمایش، حضور مداوم قطرات آب است که به عنوان استعاره‌ای از سوگواری و رؤیاهای ازدست‌رفته عمل می‌کند. همچنین، ارتباط مستقیم بازیگران با تماشاگران، مخاطب را از یک ناظر منفعل به شاهد و قاضیِ خشونت‌های به تصویر کشیده شده تبدیل می‌کند.

مسئولیت تهیه‌کننده در تئاتر مستقل

کوشکی با اشاره به نقش تهیه‌کننده در تئاتر مستقل خاطرنشان کرد: «تهیه‌کننده صرفاً مسئول تأمین هزینه نیست، بلکه شریک اندیشه اثر است و از مرحله ایده تا اجرای نهایی در کنار گروه حضور دارد.» این نمایش در نهایت به دنبال پاسخ‌های قطعی نیست، بلکه با طرح پرسش‌هایی درباره هویت و مسئولیت اجتماعی، تماشاگر را به اندیشیدن پس از پایان اجرا دعوت می‌کند.