روایت خسرو شکیبایی از مادرش، بازیگری و «هامون»

یادکردی از خسرو شکیبایی؛ معلمی که از سادگی آموخت

خسرو شکیبایی، هنرمند نام‌آشنای سینما و تئاتر ایران، امروز هجدهمین سالروز درگذشت خود را در خاطره جمعی دوستدارانش تجربه می‌کند. بازیگری که با نقش‌های ماندگارش، از «حمید هامون» تا «خانه سبز»، بخشی از هویت هنری ایران را رقم زد.

تأثیر مادر در جهان‌بینی بازیگری

شکیبایی در بازخوانی خاطرات خود همواره از مادرش به عنوان نخستین معلم یاد می‌کرد. او معتقد بود: «بیشترین آگاهی‌های بازیگری را از سادگی و باورهای مادرم آموختم.» این نگاه بی‌پیرایه به زندگی، به زیربنای روش بازیگری او بدل شد تا جایی که او خود را نه یک بازیگر پیچیده، بلکه انسانی ساده می‌دانست که به راحتی در حس و حال نقش‌ها حل می‌شود.

مسیر هنری از تئاتر تا سینما

او مسیر حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۴۲ با تئاتر آغاز کرد و در سال ۱۳۵۰ به اداره تئاتر پیوست. شکیبایی در توصیف آن دوران می‌گوید:

عشق به بازیگری و یادگیری تئاتر چنان در من ریشه دوانده بود که زندگی را فراموش کرده بودم. در آن زمان، زندگی من تنها در پله‌های اداره تئاتر و بحث با استادان خلاصه می‌شد.

همکاری‌های ماندگار

شکیبایی که در آثار متعددی ایفای نقش کرده، همکاری با داریوش مهرجویی در فیلم «هامون» را نقطه عطفی در کارنامه خود می‌دانست. او شیوه کارگردانی مهرجویی را ستایش می‌کرد و معتقد بود فضای باز و آگاهی این کارگردان، بستری ایده‌آل برای درخشش بازیگر فراهم می‌کند.

نگاهی به حرفه بازیگری

این هنرمند فقید سینمای ایران، بازیگری را فراتر از رقص و آوازهای سینمای گذشته، کسب‌وکاری جدی می‌دانست که تنها با مطالعه، تمرین‌های بی‌پایان و عشق به کمال می‌رسد.