چرا کشف حیات روی سیارات کوچک‌تر از مریخ بعید است؟

محدودیت‌های اندازه سیاره برای میزبانی از حیات

دانشمندان در تلاش هستند تا مرزهای سکونت‌پذیری در جهان‌های فراخورشیدی را تعیین کنند. بر اساس مدل‌های جدید شبیه‌سازی شده، یک سیاره سنگی برای حفظ جو قابل‌تنفس در طول میلیاردها سال، باید حداقل ابعادی نزدیک به مریخ یا ۸۰ درصد قطر زمین داشته باشد.

نقش حیاتی جو در سکونت‌پذیری

منطقه قابل‌سکونت پیرامون ستاره‌ها، جایی که آب مایع می‌تواند وجود داشته باشد، محیطی پرچالش برای بقای جو سیارات است. تابش‌های ستاره‌ای و بادهای خورشیدی به‌طور مداوم تلاش می‌کنند گازهای جوی را از بین ببرند. یافته‌های علمی نشان می‌دهد که سیارات کوچک‌تر از حد آستانه، قادر به جایگزینی گازهای ازدست‌رفته از طریق فعالیت‌های آتشفشانی نیستند.

عوامل موثر بر پایداری جو

شبیه‌سازی‌های انجام شده بر روی نسخه‌های دیجیتالی زمین، دو عامل اصلی را برای حفظ جو تعیین کرده‌اند:

• اندازه سیاره: حفظ حداقل ۸۰ درصد قطر زمین برای پایداری بلندمدت ضروری است.
• محتوای کربن: وجود کربن بیشتر در گوشته سیاره، به فوران‌های آتشفشانی و بازتولید دی‌اکسید کربن کمک می‌کند.

«سیاره‌هایی که هسته کوچک‌تر و گوشته ضخیم‌تری دارند، در حفظ جو موفق‌تر عمل می‌کنند.»

امید برای سیارات کوچک

اگرچه سیارات کوچک‌تر از مریخ در معرض خطر از دست دادن جو اولیه خود هستند، اما پژوهشگران معتقدند برخوردهای سیارکی و دنباله‌دارها در مراحل پایانی عمر منظومه‌ها می‌تواند عناصری مانند هیدروژن، اکسیژن و کربن را به این سیارات منتقل کرده و جو ثانویه‌ای برای آن‌ها ایجاد کند. مطالعات آینده بر روی کوتوله‌های سرخ متمرکز خواهد بود تا پویایی جوی در این منظومه‌ها دقیق‌تر بررسی شود.