چرا «نینجا» را بیشتر از «رئیسعلی دلواری» می‌شناسیم؟

چرا قهرمانان وارداتی بر ذهن مخاطب ایرانی سایه افکنده‌اند؟

در عصر کنونی، بازی‌های ویدئویی نه تنها ابزاری برای سرگرمی، بلکه به عنوان یک هنر-صنعت-رسانه، نقشی کلیدی در الگودهی به نسل‌های نوظهور ایفا می‌کنند. در حالی که کاراکترهای غربی با جزئیات کامل در ذهن کودکان و نوجوانان حک شده‌اند، اسطوره‌ها و مبارزان بومی مانند رئیسعلی دلواری کمتر شناخته شده‌اند.

ضرورت تولید فرنچایزهای پایدار بومی

فرزانه شریفی، معاون پژوهش بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای، بر این باور است که مشکل اصلی، فقدان فرنچایزهای پایدار بومی است. او معتقد است که برای تغییر این موازنه، حاکمیت باید فراتر از اقدامات مقطعی، به سمت ریل‌گذاری اصولی برای تولید روایت‌های ملی حرکت کند.

پایان مدیریت جزیره‌ای در اقتصاد خلاق

یکی از راهکارهای کلیدی برای حل این چالش، هم‌گرایی میان نهادهای متولی است. شریفی خبر داد که در دوره جدید، تعامل تنگاتنگی میان بنیاد ملی بازی‌های رایانه‌ای و بنیاد پویانمایی شکل گرفته است تا با مدل‌های توسعه فرارسانه‌ای، چرخه انتقال شخصیت‌ها میان بازی، انیمیشن و سینما تقویت شود.

چالش‌های بازنمایی فرهنگی

این پژوهشگر با اشاره به نتایج مطالعات خود در حوزه دیپلماسی بازی‌های دیجیتال، هشدار داد که بسیاری از بازی‌های پرفروش جهانی با استفاده از قدرت روایت‌گری، نگاهی فرادستی و پسااستعمارگرایانه را به فرهنگ شرق و خاورمیانه تحمیل می‌کنند. او تصریح کرد که برای مقابله با این جریان، صرف تکیه بر متون تاریخی کافی نیست و باید این مضامین را در ساختاری مدرن و جذاب بازتولید کرد.

ما صرفا نمی‌توانیم با تکیه صِرف بر داشته‌های تاریخی نظیر شاهنامه یا قصه‌های اساطیری بدون بازآفرینی خلاقانه، نیاز مخاطب امروز را برطرف کنیم.

سه ضلع اصلی موفقیت در زیست‌بوم بازی‌ها

شریفی بازی‌های ویدئویی را پدیده‌ای چندبعدی می‌داند که نمی‌توان ابعاد صنعتی، رسانه‌ای و هنری آن را از هم تفکیک کرد. موفقیت در این حوزه نیازمند نگاه متوازن و مستمر به تمامی این ظرفیت‌ها است. وی همچنین با اشاره به موفقیت‌های موردی مانند بازی بیستون، تأکید کرد که تداوم این مسیر نیازمند عزم ملی و صنفی است تا از انحصار تولیدات در بودجه‌های دولتی خارج شده و به بلوغ در بخش خصوصی برسد.