اکبر عبدی؛ ستاره‌ای که سینمای ایران را به مردم پیوند زد

نقش ستاره‌ها در سینمای متکی به مردم

قادری با اشاره به فضای سینمایی دهه ۶۰ و نگاه‌های محدود آن دوران، تصریح کرد که در آن سال‌ها تلقی خاصی از سینمای «هنری» رواج داشت که عملاً جایی برای مفهوم ستاره قائل نبود. وی در این باره می‌گوید:

جوهره ناب شخصیت ستاره‌ها، غیرقابل تفکیک از جذابیت اثر است و فیلم‌ها بخش مهمی از تأثیر خود را از ارتباط مستقیم آن‌ها با تماشاگر می‌گیرند.

ستاره‌گی؛ قابلیتی نادر و گران‌بها

این منتقد تأکید کرد که ستاره بودن دشوارتر از بازیگری است و اکبر عبدی در کنار چهره‌هایی چون جمشید هاشم‌پور و علیرضا خمسه، از معدود هنرمندانی بود که این ویژگی نادر را دارا بود. او معتقد است که عبدی نه تنها نقش بازی نمی‌کرد، بلکه با ورود به هر اثر، هویت و انرژی تازه‌ای به آن می‌بخشید که پیش از او مشابهی نداشت.

جدول ویژگی‌های ستاره‌های سینما

انتقاد از نگاه‌های ایدئولوژیک

قادری بر این باور است که سوءتفاهم‌های روشنفکرانه و نگاه‌های ایدئولوژیک، مانع از دیده شدن ارزش واقعی حضور ستاره‌هایی چون عبدی شد. او معتقد است اگر سینمای ایران از همان ابتدا پذیرای جایگاه ستاره‌ها بود، امروز با کارنامه‌ای متنوع‌تر و پربارتر از این بازیگر روبرو بودیم. در نهایت، اکبر عبدی به عنوان نمادی از سینمای متکی به مردم شناخته می‌شود؛ هنرمندی که ثابت کرد سینما می‌تواند بدون تکیه بر بودجه‌های دولتی، با اتکا به محبوبیت و ارتباط مستقیم با تماشاگر، زنده و پویا بماند.