ریزش مو؛ عارضه خاموش داروهای لاغری GLP-1

یافته‌های آماری پژوهش

بررسی داده‌های بیش از ۵۰ هزار بیمار نشان می‌دهد که مصرف‌کنندگان این داروها با ریسک بالاتری برای ریزش مو مواجه هستند:

• مقایسه با مهارکننده‌های SGLT-2: افزایش ۳۷ درصدی خطر ریزش مو.
• مقایسه با مهارکننده‌های DPP-4: افزایش ۶۸ درصدی خطر ریزش مو.
• نوع عارضه: ریزش مو از نوع آلوپسی غیرزخمی گزارش شده که در آن فولیکول‌ها حفظ شده و احتمال رشد مجدد وجود دارد.

چرا این داروها باعث ریزش مو می‌شوند؟

کارشناسان معتقدند دو عامل اصلی در بروز این عارضه نقش دارند:

کاهش وزن ناگهانی و شدید، بدن را تحت استرس قرار داده و منجر به نوعی ریزش مو به نام تلوژن افلوویوم می‌شود.

• تلوژن افلوویوم: ورود دسته‌جمعی فولیکول‌های مو به فاز استراحت ناشی از استرس بدن.
• کمبود مواد مغذی: تغییر در جذب آهن و روی که برای سلامت مو حیاتی هستند.

ارزیابی خطر مطلق

با وجود افزایش درصد خطر، تحلیل داده‌ها نشان می‌دهد که احتمال وقوع این عارضه برای هر فرد خاص چندان بالا نیست. طبق یافته‌ها، به ازای هر هزار مصرف‌کننده در سال، تنها حدود ۷ نفر دچار ریزش مو می‌شوند.

متخصصان تأکید می‌کنند که بیماران نباید بدون مشورت با پزشک مصرف داروی خود را قطع کنند و باید مزایای درمانی این داروها را در کنار عوارض احتمالی آن بسنجند.