خیاطی؛ تنها ریسمان امید برای مادر آواره نیجریه‌ای پس از خشونت‌های مرگبار

بحرانی که خانه‌ها را ویران کرد

در سال ۲۰۲۳، حمله گروه‌های مسلح به شهر کانکارا در ایالت کاتسینا، زندگی صفیه را برای همیشه تغییر داد. در حالی که او در خانه پناه گرفته بود، همسرش در مزرعه و فرزندانش در حال بازی، قربانی خشونتی شدند که حدود ۲۰ کشته بر جای گذاشت. صفیه پس از این فاجعه، مسیر آوارگی را به سمت جیبیا در پیش گرفت.

نقطه عطفی با حمایت‌های بین‌المللی

برنامه «امنیت اقلیمی» تحت نظارت برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP)، با آموزش مهارت‌های خیاطی و تولید کیف به زنان آسیب‌دیده، فرصتی برای خودکفایی فراهم کرده است. صفیه اکنون می‌تواند با فروش محصولات خود، هزینه‌های معیشتی فرزندانش را تأمین کند.

«پیش‌تر روزهایی بود که مجبور بودم فرزندانم را برای گدایی غذا بفرستم، اما حالا می‌توانم خودم نان‌آور آن‌ها باشم.»

چالش‌های تداوم کسب‌وکار در مناطق ناامن

با وجود موفقیت‌های اولیه، کارآفرینی در مناطق درگیر مناقشه با موانع جدی روبروست:

• کمبود سرمایه: تأمین مستمر مواد اولیه برای تولید کیف دشوار است.
• ناامنی بازار: وقوع هرگونه درگیری، فعالیت‌های تجاری و فروش را برای روزها متوقف می‌کند.
• خطرات امنیتی: پژوهشگران هشدار می‌دهند که فعالیت‌های اقتصادی ممکن است زنان را به اهداف جدیدی برای گروه‌های تبهکار تبدیل کند.

تردید میان بازگشت و استقلال

در حالی که دولت ایالتی کاتسینا با تشکیل «سپاه نظارت محلی» در تلاش برای بهبود وضعیت امنیتی است، بسیاری از آوارگان همچنان نسبت به بازگشت تردید دارند. صفیه با وجود اشتیاق برای پیوستن به خویشاوندان، نگران است که بازگشت به زادگاه، به قیمت از دست دادن استقلال اقتصادی و بازگشت به فقر مطلق تمام شود.