واکاوی پایان زودهنگام دوران مدیریت کوروش سلیمانی در تئاترشهر

دوران مدیریت کوروش سلیمانی در مجموعه تئاترشهر، با وجود تلاش‌های وی برای بهبود وضعیت کیفی و زیرساختی این مکان هنری، پس از کمتر از یک سال به پایان رسید. این تغییر مدیریت، بار دیگر بحث‌های دیرین پیرامون آسیب‌های جابه‌جایی‌های سریع مدیریتی در نهادهای فرهنگی را میان اهالی هنر زنده کرده است.

چالش‌های مدیریت در شرایط بحرانی

کوروش سلیمانی در شهریورماه سال گذشته در حالی سکان هدایت تئاترشهر را در دست گرفت که این مجموعه با مسائل متعددی همچون حریم نامشخص، سیستم دو اجرایی سالن‌ها و کاهش رغبت هنرمندان برای حضور در این مکان مواجه بود. با این حال، وقوع ناآرامی‌های اجتماعی و شرایط دشوار اقتصادی، عملاً فرصت برنامه‌ریزی بلندمدت را از وی سلب کرد.

اقدامات اصلاحی و موانع پیش‌رو

سلیمانی در دوران کوتاه مسئولیت خود، تلاش‌هایی را برای بازگرداندن اعتبار به تئاترشهر آغاز کرد که مهم‌ترین آن‌ها عبارت بودند از:

• تک‌اجرایی کردن سالن‌ها: با هدف افزایش تمرکز گروه‌های نمایشی و آزادی عمل در طراحی صحنه.
• حمایت از تولیدات هنری: اختصاص فرصت اجرا فارغ از میزان فروش گیشه.
• بهسازی فضا: رسیدگی به وضعیت نظافت و بازسازی ظاهری مجموعه.
• برگزاری نشست‌های تخصصی: راه‌اندازی سلسله نشست‌های «جمعه‌های تئاترشهر» برای ایجاد فضای گفت‌وگو.

مسئله مدیریت‌های مقطعی

مشکلات فنی اخیر، از جمله نقص سیستم سرمایشی سالن‌ها، اگرچه با عذرخواهی رسمی مجموعه همراه شد، اما نشان‌دهنده فشارهای سنگینی بود که بر مدیر این مجموعه وارد می‌شد. هنرمندان و کارشناسان بر این باورند که فقدان سیستم منسجم و تغییرات مداوم مدیریتی، مانع از اجرای برنامه‌های راهبردی در تئاترشهر می‌شود و در نهایت، بیشترین آسیب را به گروه‌های نمایشی و مخاطبان وارد می‌کند.

«اگر جایی حس مفید بودن نداشته باشد، آن مسئولیت را ترک می‌کنم.»
بخشی از یادداشت استعفای کوروش سلیمانی

آغاز دوره‌ای جدید

با انتصاب اصغر خلیلی، کارگردان و از اهالی بدنه تئاتر، به عنوان مدیر جدید تئاترشهر، اکنون جامعه هنری در انتظار است تا ببیند آیا شرایط عمومی کشور و وضعیت تئاتر، مجال کافی برای پیاده‌سازی برنامه‌های بلندمدت را به مدیریت جدید خواهد داد یا خیر.