آتش بی‌توجهی در شالیزارها؛ تهدیدی برای محیط زیست و ایمنی جاده‌های مازندران

سوزاندن کاه و کلش در شالیزارهای مازندران، به معضلی مزمن تبدیل شده که علاوه بر تخریب خاک، سلامت شهروندان و ایمنی جاده‌ها را با خطرات جدی مواجه کرده است.

پیامدهای زیست‌محیطی و بهداشتی

با پایان فصل برداشت برنج، برخی کشاورزان برای آماده‌سازی سریع زمین جهت کشت دوم، اقدام به آتش زدن بقایای ساقه و کاه می‌کنند. این اقدام غیرعلمی، پیامدهای گسترده‌ای به همراه دارد:

• تخریب خاک: از بین رفتن مواد آلی و میکروارگانیسم‌های مفید خاک که کاهش باروری زمین را در درازمدت به دنبال دارد.
• خطرات سلامت: انتشار گازهای آلاینده، ایجاد بوی نامطبوع و بروز بیماری‌های تنفسی و چشمی برای ساکنان مناطق اطراف.
• ایمنی جاده‌ها: دود غلیظ ناشی از آتش‌سوزی‌ها، دید رانندگان را در محورهای مواصلاتی به شدت کاهش داده و منجر به تصادفات رانندگی می‌شود.

موضع‌گیری نهادهای نظارتی

مسئولان محیط زیست و پلیس راه مازندران با هشدار نسبت به تداوم این رویه، بر اجرای قاطع قانون تأکید کردند. بر اساس بند ۴ ماده ۲ قانون مدیریت پسماند و ماده ۲۰ قانون هوای پاک، آتش زدن بقایای محصولات کشاورزی جرم محسوب شده و با متخلفان در مراجع قضایی برخورد خواهد شد.

«آتش زدن کاه و کلش به هر بهانه‌ای نادرست است؛ چرا که علاوه بر نابودی عناصر اصلی خاک، زمین را از بهترین منبع تغذیه طبیعی محروم می‌کند.»

راهکارهای جایگزین

کارشناسان کشاورزی، استفاده از روش‌های نوین را به جای آتش زدن پیشنهاد می‌دهند:

مازندران با تأمین ۴۲ درصد برنج کشور، نقشی حیاتی در امنیت غذایی دارد و حفظ حاصلخیزی خاک این استان، نیازمند تغییر رویکرد کشاورزان از روش‌های سنتی مخرب به سمت شیوه‌های علمی و پایدار است.