روایت تلخ میناب؛ شهری که با زخم‌های ناتمام جنگ دست‌ و پنجه نرم می‌کند

سفر به جنوب کشور و مشاهده آثار جنگ در مناطق مختلف استان هرمزگان، روایتی از رنج‌های ناتمام و وضعیت ترومازده مردمی است که در پی حوادث اخیر، زندگی‌شان دستخوش تغییرات بنیادین شده است.

روایت ناتمام میناب

میناب اکنون شهری است که سایه حوادث تلخ بر آن سنگینی می‌کند. بازدید از مدرسه «شجره طیبه» که بخش عمده‌ای از آن در اثر حملات تخریب شده، تصویری تکان‌دهنده از عمق فاجعه ارائه می‌دهد. در حالی که حیاط مدرسه از آوار خالی شده، اما نشانه‌های تخریب همچنان در جای‌جای آن مشهود است.

چالش‌های مدیریت بحران

بر اساس مشاهدات و گفتگو با خانواده‌های داغدیده، مدیریت بحران در پی این فاجعه با چالش‌های جدی روبرو بوده است. یکی از اصلی‌ترین مشکلات، فرآیند شناسایی پیکرها بود که به دلیل فشار روانی و کمبود امکانات، با اشتباهاتی همراه شد:

• نگهداری نامناسب پیکرها: به دلیل ظرفیت محدود سردخانه‌های شهر، برخی پیکرها در شرایطی غیرمتعارف نگهداری شدند.
• ترومای مضاعف: دفن تکه‌های پیکر در نقاط مختلف و ضرورت نبش قبر برای الحاق آن‌ها، زخم تازه‌ای بر پیکره خانواده‌ها وارد کرد.

حمایت روانی؛ نیاز فوری شهر

وضعیت روانی بازماندگان در میناب نیازمند توجه ویژه است. در حالی که برخی از خانواده‌ها از خدمات مشاوره‌ای بنیاد شهید بهره‌مند شده‌اند، بسیاری دیگر همچنان در خلأ حمایتی به سر می‌برند. رانندگان و کسبه محلی نیز از تأثیرات عمیق این تروما بر فضای کسب‌وکار و روحیه عمومی شهر سخن می‌گویند.

«میناب به یک شهر ترومازده تبدیل شده است. سر هر کوچه بنری از یک کودک نصب شده و خانواده‌ها هر شب در بهشت‌زهرا گرد هم می‌آیند تا مرهمی بر دردهای یکدیگر باشند.»

وضعیت مناطق ساحلی

گزارش‌ها از جاسک و سیریک نیز حاکی از وضعیت مشابه است. محدودیت‌های سوختی، مشکلات معیشتی صیادان پس از توقف فعالیت‌های دریایی و آسیب‌های وارده به زیرساخت‌های محلی، چرخ زندگی را برای مردم این مناطق کند کرده است.