هند در سودای تبدیل شدن به گزینه سوم «آ.سه.آن» میان آمریکا و چین

در حالی که رقابت‌های ژئوپلیتیکی میان ایالات متحده و چین در جنوب شرق آسیا به اوج خود رسیده است، دهلی‌نو با اتخاذ رویکردی چندجانبه می‌کوشد جایگاه خود را به عنوان شریکی مکمل برای کشورهای عضو «آ.سه.آن» تثبیت کند.

راهبرد هند؛ فراتر از دوگانه قدرت‌های بزرگ

تحلیلگران بر این باورند که هند با تکیه بر ابزارهایی نظیر تجارت، همکاری‌های دفاعی، فناوری و امنیت دریایی، در پی فراهم کردن فضایی است که کشورهای منطقه بدون نیاز به انتخاب میان واشنگتن و پکن، قدرت مانور بیشتری داشته باشند. اگرچه دهلی‌نو به خوبی آگاه است که توان رقابت تجاری با چین یا جایگزینی چتر امنیتی آمریکا را ندارد، اما بر «کاهش ریسک و تنوع‌بخشی» تمرکز کرده است.

شاخص‌های اقتصادی و همکاری‌های دفاعی

وزیر امور خارجه هند در نشست‌های اخیر خود در مانیل، بر ضرورت همکاری در حوزه‌های امنیت انرژی، غذایی و تجارت دریایی تأکید کرد. با این حال، داده‌های اقتصادی نشان‌دهنده فاصله معنادار میان دهلی‌نو و پکن است:

پیشرفت در حوزه تسلیحاتی

در بعد دفاعی، هند گام‌های عملی برداشته است. امضای قرارداد فروش موشک‌های مافوق صوت براهموس و موشک‌های آسترا به اندونزی، نشان‌دهنده تغییر رویکرد دهلی‌نو از دیدارهای صرفاً دیپلماتیک به سمت ارائه توانمندی‌های ملموس نظامی است.

قدرت نرم؛ مزیت رقابتی دهلی‌نو

علاوه بر همکاری‌های سخت‌افزاری، هند با استفاده از قدرت نرم و پیوندهای تمدنی، در حال نفوذ در کشورهای جنوب شرق آسیاست. پروژه‌های مرمت آثار تاریخی، از جمله معبد انگکور وات در کامبوج و مجموعه معابد مای‌سون در ویتنام، نماد این راهبرد هستند که بر پایه اشتراکات فرهنگی بنا شده است.

محیطی چندقطبی‌تر، فضای انتخاب و مانور بیشتری برای کشورهای آ.سه.آن ایجاد می‌کند و هند می‌کوشد به عنوان گزینه‌ای برای ایجاد توازن و تنوع‌بخشی شناخته شود.

در نهایت، موفقیت دهلی‌نو در تبدیل شدن به این «گزینه سوم»، منوط به توانایی این کشور در تحقق وعده‌های اقتصادی و توسعه زنجیره‌های تأمین در کنار حفظ استقلال راهبردی است.