کشف اقیانوس‌های باستانی در زهره؛ آیا این سیاره جهنمی زمانی میزبان حیات بوده است؟

پژوهشگران در مطالعه‌ای تازه که در نشریه Earth & Planetary Science Letters منتشر شده، با تحلیل مجدد داده‌های زمین‌شناسی، اعلام کردند که سیاره زهره ممکن است در گذشته‌های دور میزبان اقیانوس‌های وسیعی بوده باشد.

فرضیه اقیانوس‌های گمشده

تیم پژوهشی به سرپرستی «ریچارد گیل»، زمین‌شناس دانشگاه لندن، شواهد متقاعدکننده‌ای ارائه کرده است که نشان می‌دهد بخش اعظم سطح زهره زمانی پوشیده از آب مایع بوده است. بر اساس این برآوردها، حدود ۹۰ درصد سطح این سیاره در گذشته با آب پوشیده شده و حجمی معادل ۴۰ درصد اقیانوس‌های کنونی زمین را در اختیار داشته است.

شواهد زمین‌شناسی کلیدی

محققان سه عارضه اصلی را برای اثبات وجود دریاهای باستانی در زهره شناسایی کرده‌اند:

• شبکه‌های چندضلعی: الگوهایی مشابه سیستم‌های گسلی در رسوبات دریایی زمین که ناشی از خروج آب از بستر دریاها هستند.
• کانال‌های Canali: کانال‌های عظیمی با طول هزاران کیلومتر که برخلاف گدازه‌های آتشفشانی، شباهت ساختاری به کانال‌های زیردریایی دارند.
• لایه‌های نمک: وجود رشته‌کوه‌های چین‌خورده که احتمالا روی لایه‌های نمک به‌جامانده از تبخیر اقیانوس‌ها قرار دارند؛ مشابه بحران شوری مسینین در زمین.

«بررسی پدیده اثر گلخانه‌ای در زهره که کمتر از یک میلیارد سال پیش منجر به نابودی احتمالی حیات شد، پیامدهای مهمی برای درک آینده زمین و جستجوی حیات در سایر نقاط منظومه شمسی دارد.»

چشم‌انداز آینده

اثبات نهایی این فرضیه نیازمند داده‌های دقیق‌تر است. مأموریت‌های آینده شامل EnVision آژانس فضایی اروپا و مدارگرد VERITAS ناسا، نقش حیاتی در نقشه‌برداری دقیق از سطح زهره و تایید وجود اقیانوس‌های کهن ایفا خواهند کرد.