جغرافیای فقر؛ بحران مسکن و معیشت کارگران در سایه تورم

در سایه فشارهای اقتصادی ناشی از رکود پس از جنگ، بسیاری از خانوارهای کارگری با بحران بی‌سابقه تأمین سرپناه و معیشت دست‌ و پنجه نرم می‌کنند؛ وضعیتی که در آن، حفظ سقف بالای سر به بزرگ‌ترین آرزوی طبقات آسیب‌پذیر تبدیل شده است.

سقوط معیشت در پس‌لرزه‌های رکود

برای خانواده‌هایی که درآمدشان به کار روزانه وابسته است، بحران‌های اقتصادی تنها در اعداد و ارقام گزارش‌های رسمی خلاصه نمی‌شود. بسیاری از این افراد که در بخش غیررسمی اقتصاد فعالیت می‌کنند، به دلیل نداشتن بیمه و امنیت شغلی، در برابر کوچک‌ترین نوسانات بازار به شدت آسیب‌پذیر هستند.

«حاضرم روزها نان و پنیر بخوریم یا گرسنه بمانیم، اما این سقف بالای سرمان بماند. بی‌سرپناهی در این شهر یعنی تمام شدن همه‌چیز.»

شکاف عمیق بین درآمد و هزینه‌ها

بر اساس آمارهای موجود، در حالی که حداقل دستمزد مصوب سال ۱۴۰۵ با تمام مزایا به حدود ۲۳ میلیون تومان می‌رسد، هزینه سبد معیشت خانوار در برآوردهای رسمی ۴۵ میلیون تومان تخمین زده می‌شود. این شکاف طبقاتی، بسیاری از خانواده‌ها را ناچار به حذف اقلام ضروری از سبد غذایی کرده است.

وضعیت تورم خوراکی‌ها

جغرافیای فقر؛ تبعید به حاشیه

گرانی افسارگسیخته مسکن در تهران، موجی از مهاجرت اجباری کارگران به شهرهای پیرامونی مانند اسلامشهر و پرند را رقم زده است. این جابه‌جایی نه تنها هزینه‌های معیشتی را کاهش نداده، بلکه با تحمیل هزینه‌های سنگین رفت‌وآمد و فرسودگی جسمی، عملاً به نوعی تبعید طبقاتی تبدیل شده است.

تأثیر بر نسل جوان

فشار اقتصادی به قدری عمیق است که حتی تحصیل فرزندان خانواده‌های کارگری نیز تحت‌الشعاع قرار گرفته است. بسیاری از دانشجویان به دلیل ناتوانی در پرداخت شهریه، ناچار به ترک تحصیل و ورود به بازار کار غیررسمی با شرایطی ناپایدار شده‌اند که این امر چرخه فقر را در نسل‌های بعدی نیز تداوم می‌بخشد.