در جستجوی حقیقت؛ خانواده‌های غزه در بند ابهام سرنوشت مفقودین

بیش از یک سال است که زندگی «اشجان عبدالعال» و همسرش «رأفت» در غزه، میان اندوهی عمیق و امیدی ناچیز معلق مانده است. دو پسر آن‌ها، عثمان و سامی، از صبح روز ۲۹ ژوئن ۲۰۲۵ که برای تهیه غذا خانه را ترک کردند، دیگر بازنگشتند.

سقوط در چرخه بی‌پایانی از ابهام

عثمان (۱۷ ساله) و سامی (۱۳ ساله) در آن روز راهی منطقه‌ای در نزدیکی «کریدور نتزاریم» شدند تا برای خواهر کوچکشان شیرینی تهیه کنند. از آن زمان تاکنون، جستجوهای بی‌وقفه پدر در بیمارستان‌ها، پناهگاه‌ها و میان بستگان هیچ نتیجه‌ای در بر نداشته است. رأفت عبدالعال می‌گوید: «من نمی‌خواهم تا ابد جستجو کنم، فقط می‌خواهم حقیقت را بدانم.»

چالش‌های شناسایی و گزارش‌های گمراه‌کننده

خانواده عبدالعال در طول این مدت با گزارش‌های متناقضی مواجه شده‌اند؛ از ادعای مشاهده اجساد در محله «شجاعیه» تا اخباری مبنی بر حضور فرزندانشان در بازداشتگاه‌های اسرائیل. با این حال، هیچ‌کدام از این گزارش‌ها تاکنون به تایید رسمی نرسیده است.

آمار مفقودین در غزه

پیامدهای روانی جنگ برای خانواده‌ها

کارشناسان مرکز فلسطینی مفقودین و ناپدیدشدگان اجباری تأکید می‌کنند که «کثرت منابع» و نبود اطلاعات رسمی، خانواده‌ها را در برابر اطلاعات گمراه‌کننده آسیب‌پذیر کرده است. بسیاری از خانواده‌ها به دلیل نیاز به یافتن روزنه‌ای از امید، به گزارش‌های تایید نشده‌ای که از سوی افراد ناشناس ارائه می‌شود، تکیه می‌کنند.

«اگر مرده‌اند، به ما بگویید. اگر زنده‌اند، به ما بگویید. ما فقط به یک حقیقت قطعی نیاز داریم.»

کمیته بین‌المللی صلیب سرخ نیز اذعان دارد که به دلیل عدم دسترسی به بازداشتگاه‌های اسرائیل از اکتبر ۲۰۲۳، فرآیند ردیابی و تایید وضعیت مفقودین با موانع جدی روبه‌رو است و هزاران پرونده همچنان باز و بلاتکلیف باقی مانده‌اند.