ناگفته‌های همسر شهید عباس کبیری از زندگی و مسیر شهادت

بعضی روایت‌ها فراتر از یک گفت‌وگو هستند؛ بازتابی از زندگی‌هایی که سراسر معنا، اخلاص و بندگی است. سردار شهید عباس کبیری، فرمانده‌ای بود که پیش از رسیدن به مقام شهادت در میدان نبرد، سال‌ها در عرصه‌های اخلاق، ایمان و خدمت به مردم، شهیدگونه زیست.

ازدواجی بر مدار بصیرت و تقوا

معصومه اعتمادی، همسر شهید کبیری، آغاز زندگی مشترکشان را پیوندی مبتنی بر شناخت و اعتماد می‌داند. او می‌گوید: «پدرم که سال‌ها فرماندهی سپاه را بر عهده داشت، در پاسخ به پرسش من درباره شخصیت عباس گفت: اگر در سپاه چهار جوان شایسته و قابل اعتماد باشد، یکی از آن‌ها عباس است.» این جمله، سنگ‌بنای اعتماد و آرامش در زندگی آن‌ها شد.

خستگی‌هایی که پشت در خانه جا می‌ماند

شهید کبیری، علی‌رغم مسئولیت‌های سنگین امنیتی و نظامی، همواره مرز میان دغدغه‌های کاری و حریم خانواده را حفظ می‌کرد. همسرش روایت می‌کند: «هر بار که او به خانه بازمی‌گشت، گویی تمام خستگی‌ها و نگرانی‌هایش را پشت در جا می‌گذاشت. با لبخندی پرانرژی به استقبال فرزندان می‌رفت و خانه را به حریم آرامش تبدیل می‌کرد.»

«او معتقد بود بزرگ‌ترین موفقیت، ساختن خانه‌ای سرشار از محبت و ایمان است. هرچه در مأموریت جدی‌تر بود، در خانه مهربان‌تر و صمیمی‌تر رفتار می‌کرد.»

آخرین وداع و دغدغه حق‌الناس

در آخرین روزهای پیش از شهادت، نگاه شهید کبیری به زندگی عمیق‌تر شده بود. همسرش از آخرین توصیه‌های او یاد می‌کند: «به من سفارش کرد که مراقب فاطمه باشم و تأکید داشت که حق‌الناس بسیار مهم است؛ حتی اگر کسی شهید شود، بار حق‌الناس بر گردنش باقی می‌ماند.»

شهادت در مسیر خدمت

سردار شهید عباس کبیری، فرزند روستای اندیس از توابع شهرستان ساوه، در جریان حمله موشکی رژیم صهیونیستی به ساختمان قدیمی مجلس خبرگان رهبری در قم به شهادت رسید. همسرش این شهادت را «تاج بندگی» و پاداش سال‌ها خدمت بی‌منت او به مردم می‌داند؛ مردی که همواره از خدا می‌خواست تا توفیق شهادت را نصیبش کند و سرانجام در راه دفاع از ولایت به آرزوی دیرینه‌اش رسید.