نقد و بررسی سریال‌های شبکه نمایش خانگی؛ از «کوری» تا «بدنام»

شبکه نمایش خانگی در مقطعی قرار گرفته که تفاوت میان یک ایده جذاب و یک سریال موفق بیش از همیشه خودنمایی می‌کند. آثار تازه منتشرشده تلاش کرده‌اند با ژانرها و رویکردهای متفاوت مخاطب را درگیر داستان‌های خود کنند؛ از تریلر جنایی و درام اجتماعی تا ملودرام تاریخی و اقتباس‌های گوناگون.

واکاوی اثربخشی ایده‌ها در اجرا

بررسی این آثار نشان می‌دهد که برخورداری از داستان پرکشش، بازیگران شناخته‌شده یا حتی یک ایده اولیه جذاب لزوما به نتیجه‌ای رضایت‌بخش منجر نمی‌شود. در برخی از این آثار فضاسازی و کارگردانی از فیلمنامه جلو می‌زند؛ در برخی دیگر ریتم و شخصیت‌پردازی مانع شکل‌گیری یک روایت منسجم می‌شود و بعضی نیز با وجود ظرفیت‌های قابل توجه در دام کلیشه‌ها و کش‌دادن داستان گرفتار می‌شوند.

نگاهی به پنج اثر شاخص شبکه نمایش خانگی

سریال «کلاغ»

این سریال ساخته محمدحسین مهدویان از همان ابتدا مجموعه‌ای از عناصر جذاب را کنار هم قرار می‌دهد؛ عشقی ممنوع، راز، سیاست و مناسبات امنیتی. با این حال، مهم‌ترین مشکل «کلاغ» ریتم روایت و قطره‌چکانی بودن اطلاعات در قسمت‌های ابتدایی و میانی است که گاهی ابهام را جایگزین تعلیق می‌کند.

«کلاغ» فرصت زیادی برای باز کردن گره‌های داستان ندارد و باید دید در قسمت‌های پایانی می‌تواند ضعف‌های روایی خود را جبران کند یا نه.

سریال «کوری»

اثری به کارگردانی سجاد پهلوان‌زاده در ژانر تریلر اجتماعی و جنایی که با فضایی تیره و روابط پیچیده تلاش می‌کند مخاطب را وارد یک معمای چندلایه کند. نقطه قوت اصلی آن در ایجاد تعلیق و هویت بصری است، اما در زمینه شخصیت‌پردازی و ایجاد انگیزه باورپذیر برای کاراکترها با چالش‌هایی روبه‌روست.

سریال «اعتراف می‌کنم»

این اثر که اقتباسی از یک مجموعه خارجی است، تلاش کرده تا داستان را در فضای بازجویی و روابط میان شخصیت‌ها پیش ببرد. ساختار گفت‌وگومحور و اپیزودیک از ویژگی‌های این اثر روان‌شناختی محسوب می‌شود.

فصل دوم سریال «بامداد خمار»

فصل دوم این مجموعه با تمرکز بر فضای تاریخی و روابط طبقاتی به کارگردانی نرگس آبیار ادامه یافته است. کنترل بیشتر در کارگردانی و طراحی صحنه از نقاط مثبت آن به شمار می‌رود، هرچند مشکلاتی در ریتم و فیلمنامه همچنان به چشم می‌خورد.

سریال «بدنام»

این ملودرام با ترکیب عشق، انتقام، قدرت و اختلاف طبقاتی آغاز شد اما به مرور فاصله میان ظرفیت قصه و کیفیت پرداخت آن آشکار گردید. عدم شخصیت‌پردازی عمیق و تکیه بر بحران‌های اغراق‌شده از جمله انتقاداتی است که به این اثر وارد می‌شود.