کالبدشکافی سفر غیرممکن؛ چگونه می‌توان یک فضاپیما به سیاه‌چاله فرستاد؟

یک اخترفیزیکدان در پژوهشی تازه، امکان‌پذیری و الزامات فنی ارسال یک کاوشگر کوچک و سبک‌وزن را به نزدیک‌ترین سیاه‌چاله احتمالی بررسی کرده است.

چالش‌های سفر میان‌ستاره‌ای به سوی تاریکی

سیاه‌چاله‌ها به عنوان یکی از غیرعادی‌ترین محیط‌های کیهان، میزبان نیرومندترین میدان‌های گرانشی پایدار هستند. این پدیده‌های شگرف به دانشمندان امکان می‌دهند تا نسبیت عام اینشتین را فراتر از مقیاس‌های کوچک آزمایش کنند. با این وجود، مطالعات نجومی از راه دور به مرزهای نهایی خود نزدیک شده‌اند و پژوهشگران به دنبال راه‌هایی برای ارسال مستقیم کاوشگر به سوی این اجرام هستند.

پژوهشگر دانشگاه فودان در شانگهای، امکان ارسال کاوشگری در حد چند گرم را به یک سیاه‌چاله نزدیک مطرح کرده است؛ هرچند این مقاله هنوز مراحل داوری همتا را نگذرانده است.

جستجوی سیاه‌چاله در محله کهکشانی

نزدیک‌ترین سیاه‌چاله شناخته‌شده با نام «گایا BH1» در فاصله ۱۵۶۰ سال نوری قرار دارد، اما احتمال وجود سیاه‌چاله‌های ناشناخته در فاصله ۲۰ تا ۲۵ سال نوری از زمین مطرح شده است.

طراحی مأموریت صدساله با بادبان نوری

به دلیل محدودیت‌های معادله موشک تسیولکوفسکی، استفاده از موشک‌های سنتی غیرممکن است. راهکار جایگزین، استفاده از یک بادبان نوری دی‌الکتریک به مساحت ۱۰ متر مربع و یک تراشه یک‌گرمی است که با کمک لیزری عظیم در مدت ۱۷ دقیقه به یک‌سوم سرعت نور می‌رسد.

«روی کاغذ هیچ‌کدام از این چالش‌ها حل‌نشدنی نیستند و صرفاً به مهندسی پیشرفته‌تر نیاز دارند.»

این فضاپیما پس از عبور سریع از کنار سیاه‌چاله و جمع‌آوری داده‌ها، طی یک بازه زمانی ۸۰ تا ۱۰۰ ساله کل مأموریت را به پایان می‌رساند؛ هرچند دستیابی به فناوری‌های آن در حال حاضر فراتر از توان مهندسی کنونی بشر قرار دارد.