گوشت دومیلیون تومانی فاقد منطق اقتصادی است؛ عرضه گوشت گاومیش به نام گوساله

سالانه حدود ۹۵۰ هزار تن گوشت در کشور تولید می‌شود، در حالی که میزان تقاضا و مصرف داخلی در حدود یک میلیون و ۱۰۰ هزار تن برآورد می‌گردد؛ امری که نشان‌دهنده وجود کسری در این حوزه است. پیش‌تر گوشت‌هایی نظیر گاومیش از کشور هند وارد شده و صرفاً در صنایع مصرفی مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما امروزه این اقلام راهی سفره و بازار مصرف خانوارها می‌شوند.

نکته تأمل‌برانگیز اینجاست که در بسیاری از موارد، روی بسته‌بندی این محصولات هیچ‌گونه عنوانی مبنی بر «گوشت گاومیش» درج نمی‌شود و این کالا با نام و قیمت گوشت گوساله به دست مشتری می‌رسد.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که هم‌اکنون قیمت هر کیلوگرم دام زنده حدود ۶۵۰ هزار تومان است. با احتساب ضریب تبدیل، قیمت لاشه در کشتارگاه به رقمی در حدود یک میلیون و ۳۰۰ تا یک میلیون و ۴۰۰ هزار تومان می‌رسد؛ بنابراین، نرخ‌های فراتر از دو میلیون تومان که در برخی فروشگاه‌ها برای گوشت مشاهده می‌شود، هیچ‌گونه توجیه منطقی ندارد.

سود قانونی دامدار معمولاً بین ۱۰ تا ۱۵ درصد است و فاصله نجومی قیمت دام زنده تا بازار مصرف، مستقیماً ناشی از ناکارآمدی‌ها و مشکلات موجود در زنجیره توزیع است.

با حذف ارز ترجیحی، ساختار هزینه‌ای دامداران به‌شدت دگرگون شد؛ به‌طوری‌که تنها هزینه خوراک دام حدود ۶ برابر افزایش پیدا کرد. علاوه بر این موارد، هزینه‌های سربار از جمله حمل‌ونقل، دستمزد کارگر، سوخت، آب، برق و سایر نهاده‌های اساسی تولید با رشد بی‌سابقه‌ای روبه‌رو شده و طبیعی است که قیمت تمام‌شده محصول نیز به‌تبع آن صعود کند.

طرح‌های حمایتی پیش‌بینی‌شده نظیر اعطای اعتبار از سوی بانک کشاورزی، به دلیل ساختار نامناسب عملاً برای دامداران سبک غیرقابل استفاده است. در این مدل اجرایی، تولیدکننده موظف به طی فرایند اعتبارسنجی بر اساس دارایی‌ها و اموال خود است، در حالی که بسیاری از دامداران روستایی و عشایری فاقد ساختمان، تجهیزات چشمگیر یا دارایی‌های رسمی برای مبنای اعتبارسنجی هستند. حتی معدود تولیدکنندگانی که موفق به دریافت این تسهیلات می‌شوند نیز ناچارند هزینه‌های سنگینی به واردکنندگان و شبکه تأمین نهاده بپردازند و در عمل حمایت ملموسی دریافت نمی‌کنند.